خسارت و مبانی اتکایی
این بخش دو مهارت را می‌سنجد: مدیریت پرونده خسارت از اعلام تا پرداخت، و درک سازوکار اتکایی که به بیمه‌گر امکان می‌دهد ریسک‌های بزرگ را بپذیرد.
فرآیند خسارت
اعلام کتبی حادثه، ثبت پرونده، دریافت مدارک (گزارش آتش‌نشانی، گزارش پلیس، مدارک پزشکی، صورت‌وضعیت)، ارزیابی کارشناس و صدور گزارش، محاسبه غرامت با اعمال فرانشیز و قاعده نسبی، و پرداخت. بیمه‌گر حق دارد مدارک تکمیلی بخواهد. دعاوی بیمه‌ای مشمول مرور زمان دو ساله است، پس بایگانی و پیگیری تاریخ‌ها اهمیت دارد.
اتکایی
اتکایی، بیمه ریسک بیمه‌گر است: شرکت واگذارنده بخشی از خطر و حق بیمه را به اتکایی‌گیرنده منتقل می‌کند و در برابر، کارمزد اتکایی می‌گیرد. انواع: اختیاری (facultative) برای ریسک‌های تک‌تک، و اجباری یا قراردادی (treaty) برای پرتفوی مشخص؛ روش‌های سهمی (quota share) و مازاد سرمایه (surplus) به‌صورت نسبی عمل می‌کنند، در حالی که مازاد خسارت (excess of loss) خسارت‌های بالاتر از حد معین را پوشش می‌دهد. آنچه شرکت نگه می‌دارد، نگهداری (retention) نام دارد.
مثال
ریسک آتش‌سوزی کارخانه ۱۰۰ میلیارد ریال است. شرکت با نگهداری ۲۰ میلیارد و قرارداد مازاد سرمایه پنج خطی ۲۰ میلیاردی، ظرفیت پذیرش ۱۲۰ میلیارد ریال دارد. سهم واگذاری ۸۰ میلیارد (چهار خط) و سهم نگهداری ۲۰ میلیارد است. اگر خسارت ۵۰ میلیارد شود، در اتکایی نسبی ۴۰ میلیارد به اتکایی‌گیرنده و ۱۰ میلیارد به واگذارنده می‌رسد؛ فرانشیز اتکایی با فرانشیز بیمه‌نامه یکی نیست.
تله‌ها
اشتباه گرفتن اتکایی با نمایندگی؛ تأخیر در اعلام خسارت به اتکایی‌گیرنده؛ و این تصور که وجود اتکایی تعهد بیمه‌گر در برابر بیمه‌گذار را کاهش می‌دهد، در حالی که بیمه‌گذار فقط با بیمه‌گر خود طرف است.