آزمایش ۲۰ دقیقه‌ای شیمی با ۴۰ دانش‌آموز و یک هود

تصمیم: با یک هود، ۸ عینک و ۴۰ دانش‌آموز، آزمایش گروهی هم‌زمان ایمن نیست؛ درخواست مدیر باید با جایگزین نمایشی-مشارکتی پاسخ داده شود. نمایش معلم با پیش‌بینی و ثبت داده توسط دانش‌آموزان، همان هدف شناختی را می‌دهد.

زمان‌بندی ۲۰ دقیقه: ۲ دقیقه طرح پرسش «چرا قرص جوشان در آب گرم زودتر تمام می‌شود؟»؛ ۶ دقیقه نمایش سه مقایسه کوچک (دمای آب، مقدار ماده، سطح تماس) با مقدار کم و در حفاظ؛ ۵ دقیقه توضیح زوجی با جمله‌های ناتمام؛ ۴ دقیقه پیش‌بینی موقعیت جدید؛ ۳ دقیقه بلیت خروج.

ایمنی: همه تماشاگران در فاصله دست‌کم ۱٫۵ متر، عینک برای ۸ نفر نزدیک، تهویه روشن، آب گرم از سماور و نه شعله، مواد بی‌خطر مانند سرکه و جوش شیرین، پرهیز از پودر معلق برای دانش‌آموزان آسمی. مسئولیت‌ها نوشته و قبل از شروع تمرین می‌شود.

شاهد یادگیری: بلیت خروج باید توضیح علّی بخواهد، نه فهرست. مثلاً «دو ظرف با آب سرد و گرم را توصیف کن؛ کدام سریع‌تر است و چرا؟ از واژه برخورد ذره‌ها استفاده کن.» با یک rubric سه‌سطحی (نام بردن عامل، ربط دادن به برخورد، تعمیم به موقعیت نو) نمره می‌دهم.

در حین نمایش، از دانش‌آموزان می‌خواهم پیش‌بینی خود را روی کارت بنویسند و بعد از مشاهده آن را اصلاح کنند؛ این predict-observe-explain شاهد تغییر مدل ذهنی است. برای ۲۳ نفری که پاسخ ناقص داده بودند، یک سؤال تشخیصی شفاهی می‌پرسم تا بفهمم مشکل واژگان است یا نبود مدل ذره‌ای. سنجش با هدف «توضیح دادن» هم‌راستاست، نه با حفظ فهرست.