SPM Kesusasteraan Tamil 9217 cheat sheet

சங்கம் → பக்தி → சிற்றிலக்கியம்/பிரபந்தம் → நவீனம் → தற்காலம் என்ற வரிசையில் தமிழ் இலக்கியக் காலப்பிரிவுகள் அமைகின்றன.

சங்க இலக்கியத் தொகுப்புகள் எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு; பாடல்கள் அகம், புறம் என்ற இரு பெரும்பிரிவுகளின் கீழ் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன.

பக்தி இலக்கியக் காலம் ஆழ்வார்களின் நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தமும், நாயன்மார்களின் திருமுறையும் முதன்மைப்படுத்தப்படும் காலமாகும்.

சோழர் காலத்தில் கம்பராமாயணம், பெரியபுராணம், திவ்வியப் பிரபந்த விளக்க மரபு வலுப்பெற்றன.

நாயக்கர் காலத்தில் பிள்ளைத்தமிழ், உலா, கோவை, பரணி போன்ற சிற்றிலக்கிய வடிவங்கள் பரவலாக இயற்றப்பட்டன.

19-20ம் நூற்றாண்டில் அச்சு ஊடகம், பத்திரிகை, பள்ளிக் கல்வி வளர்ச்சியால் உரைநடை, புதினம், சிறுகதை, நாடகம், புதுக்கவிதை தோன்றின.

மலேசியத் தமிழ் இலக்கியம் புலம்பெயர் அனுபவம், தேசிய அடையாளம், பண்பாட்டு வேர் ஆகிய கருப்பொருள்களால் தனித்துவம் பெறுகிறது.

காலத்தை அறிய உதவும் குறிப்புகள்: சொல்லாட்சி, வடிவம், அச்சு/பத்திரிகைச் சூழல், சமூகக் கருப்பொருள்; இவை ஒன்றுக்கொன்று முரணினால் காலம் பற்றிய முடிவைத் தள்ளிப் போட வேண்டும்.

எட்டுத்தொகை: நற்றிணை, குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு, பதிற்றுப்பத்து, பரிபாடல், கலித்தொகை, அகநானூறு, புறநானூறு.

பத்துப்பாட்டு: திருமுருகாற்றுப்படை, பொருநராற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை, பெரும்பாணாற்றுப்படை, முல்லைப்பாட்டு, மதுரைக்காஞ்சி, நெடுநல்வாடை, குறிஞ்சிப்பாட்டு, பட்டினப்பாலை, மலைபடுகடாம்.

அகத்திணை ஐந்து: குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை; புறத்திணை ஏழு: வெட்சி, வஞ்சி, உழிஞை, தும்பை, வாகை, காஞ்சி, பாடாண்.

அகப்பாடல்களில் தலைவன்-தலைவி உறவு, தோழி, செவிலி, பரத்தை ஆகிய கதாபாத்திரங்களும்; புறப்பாடல்களில் வீரம், கொடை, புகழ், அரசியல் ஆகியவையும் மையம்.

திருக்குறள் 3 பால்கள் (அறம், பொருள், காமம்), 133 அதிகாரங்கள், 1330 குறட்பாக்கள்.

தேவாரம், திருவாசகம், திருப்பாவை, திருமாலை போன்றவை பக்தி இலக்கியத்தின் முதன்மைச் செய்யுள்கள்; பக்தியில் சரணாகதி, தன்னலமின்மை, இறைவன் புகழ் முன்னிலை.

சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, கம்பராமாயணம் ஆகியவை பெருங்காப்பியங்கள்; காப்பிய உறுப்புகள் கதை, கதாபாத்திரம், களம், நோக்கம், அணி.

செய்யுள் வகையை அடையாளம் காண: பாடல் நீளம், தொகைப்பாடல்/தனிப்பாடல் அமைப்பு, அகம்/புறம் கருப்பொருள், இறைப் புகழ் அல்லது வீரம் எனும் மையம் ஆகியவற்றைச் சோதிக்க.

நவீனத் தமிழ்க் கவிதையின் முன்னோடிகளில் பாரதியார் முதன்மையானவர்; தேசியம், பெண் விடுதலை, புதுமை, தனிமனித உணர்வு அவரது கவிதைகளில் முன்னிலை.

பாரதிதாசன் சமூக நீதி, தமிழ் மொழிப் பெருமை, காதல், குடும்ப வாழ்வு ஆகிய கருப்பொருள்களைக் கையாண்டார்; 'குடும்ப விளக்கு' அவரது புகழ்பெற்ற படைப்பு.

புதுக்கவிதை இயக்கம் 20ம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் வளர்ந்தது; சுதந்திர வடிவம், புதிய உருவகங்கள், தனிமனித அனுபவம், சமூக விமர்சனம் ஆகியவை முதன்மை.

புதுக்கவிதையில் பாடல் வரிகள், சொல் அடர்த்தி, உருவகம், உணர்வுப் பதிவு, வெளிப்படையான அல்லது மறைமுகமான செய்தி ஆகியவை மதிப்பீட்டு அளவுகோல்கள்.

மரபுக் கவிதைக்கும் புதுக்கவிதைக்கும் உள்ள வேறுபாடு: மரபில் யாப்பு, தொடை, இறை/அரசு மையம்; புதுக்கவிதையில் சுதந்திர வடிவம், தனிமனிதப் பார்வை, நகர வாழ்க்கை.

மலேசியத் தமிழ்க் கவிதையில் புலம்பெயர் அனுபவம், தமிழ் அடையாளம், இயற்கை, சமூக அக்கறை ஆகியவை அடிக்கடி இடம்பெறும் கருப்பொருள்கள்.

கவிதைத் திறனாய்வில் கருப்பொருள், வடிவம், மொழி, உருவகம், உணர்வோட்டம், சமூகப் பின்னணி ஆகிய ஆறு அம்சங்களைத் தனித்தனியாக மதிப்பிட வேண்டும்.

தமிழின் முன்னோடிப் புதினங்களில் 'பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்' (1879) மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளையால் இயற்றப்பட்டது; உரைநடைக் கதை வடிவத்தின் தொடக்கமாகக் கருதப்படுகிறது.

புதினத்தின் அடிப்படை உறுப்புகள்: கதைக்கரு, கதாபாத்திரம், களம், காலம், கூற்று முறை, மோதல், உச்சம், தீர்வு.

கதைசொல்லல் முறை: முதல் நபர், மூன்றாம் நபர், சர்வ அறிவாற்றல், வரம்புடைய பார்வை; கூற்று முறை புதினத்தின் பொருளை நிர்ணயிக்கும்.

கல்கியின் 'பொன்னியின் செல்வன்' வரலாற்றுப் புதினம்; வரலாற்று நிகழ்வுகளுடன் கற்பனைக் கதாபாத்திரங்களை இணைப்பது வரலாற்றுப் புதினத்தின் அமைப்பு.

சமூகப் புதினம் சாதி, வர்க்கம், பெண் நிலை, தொழில், நகரமயம் ஆகிய சிக்கல்களைக் கதைமாந்தர் உறவுகளின் வழி வெளிப்படுத்தும்.

புதினத் திறனாய்வில் கதைமாந்தர் உளவியல், சமூகப் பின்னணி, காலவரிசை, காட்சி அமைப்பு, மொழி நடை, முடிவின் பொருத்தம் ஆகியவற்றைச் சோதிக்க வேண்டும்.

மலேசியத் தமிழ்ப் புதினங்கள் புலம்பெயர் வாழ்க்கை, தலைமுறை இடைவெளி, தமிழ்ப் பண்பாட்டு அடையாளம், நவீன நகர வாழ்க்கை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொள்ளும்.

சிறுகதை ஒற்றை மையக் கரு, குறுகிய கால எல்லை, சில கதாபாத்திரங்கள், ஒரு முக்கிய நிகழ்வு, திருப்புமுனை, முடிவு ஆகியவற்றால் அமைகிறது.

சிறுகதை அமைப்பு பொதுவாக முன்னுரை, நிகழ்வு வளர்ச்சி, உச்சம், தீர்வு என்ற நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது.

கதைசொல்லி பார்வை: முதல் நபர் கதைசொல்லி அனுபவத்தை நேரடியாகத் தரும்; மூன்றாம் நபர் கதைசொல்லி வெளிப்புறப் பார்வையைத் தரும்.

சிறுகதையின் களம் காலம், இடம், சமூகச் சூழல் ஆகிய மூன்றையும் உள்ளடக்கும்; களம் கதாபாத்திரத்தின் செயலை நியாயப்படுத்தும்.

சிறுகதைத் திறனாய்வில் கரு, கதாபாத்திரம், மோதல், உச்சம், முடிவு, மொழி, சமூகச் செய்தி ஆகிய ஏழு அம்சங்கள் பயன்படும்.

மலேசியத் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் புலம்பெயர் அனுபவம், வறுமை, கல்வி, தலைமுறை மாற்றம், இன உறவு ஆகியவற்றை அடிக்கடி பேசுகின்றன.

முடிவு வாசகருக்கு எதிர்பார்ப்பை உடைத்தால் அது திருப்புமுனை; முடிவு செய்தியை நேரடியாகச் சொன்னால் அது உபதேச முடிவு; இரண்டையும் வேறுபடுத்த வேண்டும்.

நாடகத்தின் அடிப்படை உறுப்புகள்: உரையாடல், கதாபாத்திரம், மோதல், காட்சி, அங்கம், அரங்கக் குறிப்பு, தீர்வு.

நாடகம் எழுத்தில் படிக்கப்படும் நாடகப் பாடமும், மேடையில் நடிக்கப்படும் அரங்க நாடகமும் ஆகும்; இரண்டின் தேவைகள் வேறுபடும்.

தமிழ் நவீன நாடக வளர்ச்சியில் பம்மல் சம்பந்த முதலியார், சங்கரதாஸ் சுவாமிகள் போன்றோர் நாடக மரபை வலுப்படுத்தியவர்கள்.

நாடக வகைகள்: சோகாந்தம், நகைச்சுவை, வரலாற்று நாடகம், சமூக நாடகம், தனிமனித நாடகம்; கருப்பொருளும் முடிவும் வகையைத் தீர்மானிக்கும்.

அரங்கக் குறிப்பு நடிப்பு, உடை, விளக்கு, இசை, காட்சி மாற்றம் ஆகியவற்றை வழிநடத்தும்; உரையாடலுக்கு வெளியே உள்ளது.

மோதல் நாடகத்தின் இயக்காற்றல்; மனிதன்-மனிதன், மனிதன்-சமூகம், மனிதன்-இயற்கை, மனிதன்-தன்னுள் என்ற நான்கு நிலைகளில் அமையும்.

நாடகத் திறனாய்வில் மேடைத்தன்மை, உரையாடலின் இயல்பு, கதாபாத்திர வளர்ச்சி, காட்சித் தொடர்ச்சி, கருத்து வெளிப்பாடு ஆகியவை மதிப்பிடப்படும்.

உவமை அணியில் உவமேயம், உவமை, உவம உருபு, பொதுத் தன்மை ஆகிய நான்கு உறுப்புகள் உள்ளன; 'போல, ஒப்ப, வியப்ப' உருபுகள்.

உருவக அணியில் உவம உருபு மறைந்து உவமேயத்தின் மீது உவமை ஏற்றப்படும்; 'முகம் தாமரை' என்பது உருவகம்.

சிலேடை அணியில் ஒரு சொல் அல்லது தொடர் இரு வேறு பொருள்களைத் தரும்; சொற்பொருள் இரட்டைப் பார்வை முக்கியம்.

முரண் அணி ஒன்றுக்கொன்று எதிரான கருத்துகளை அருகருகே வைத்து பொருள் வலிமைப்படுத்தும்.

தீவக அணியில் கூறப்படும் பண்பு பல பொருள்களுக்கும் பொதுவாக அமையும்; ஒரு பண்பு பலவற்றைத் தொடர்வது.

பின்வருநிலை அணியில் முன் வந்த சொல் அல்லது உறுப்பு பின்னும் மீண்டும் வரும்; அந்தாதித் தொடைக்கும் இதற்கும் வேறுபாடு உண்டு.

அணி கண்டறியும் வரிசை: உவம உருபு உள்ளதா → உவமை; இல்லாமல் பண்பு ஏற்றப்பட்டதா → உருவகம்; ஒரு சொல் இரு பொருள் → சிலேடை.

யாப்பு உறுப்புகள்: எழுத்து, அசை, சீர், தளை, அடி, தொடை; செய்யுளின் வடிவத்தை இவை தீர்மானிக்கின்றன.

அசை இரண்டு வகை: நேர், நிரை; சீர் அசைகளால் ஆனது; ஓர் அடியில் அமையும் சீர்கள் பாவின் இனத்தைச் சுட்டும்.

பாக்கள் நான்கு: ஆசிரியப்பா, கலிப்பா, வஞ்சிப்பா, வெண்பா; ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்த சீர், தளை, அடி விதிகள் உள்ளன.

குறள் வெண்பா இரண்டு அடிகளால் ஆனது; முதல் அடியில் நான்கு சீர்களும் இரண்டாம் அடியில் மூன்று சீர்களும் அமைவது பொதுவான அமைப்பு.

தொடை வகைகள்: மோனை (முதல் எழுத்து ஒற்றுமை), எதுகை (இரண்டாம் எழுத்து ஒற்றுமை), இயைபு (ஒலி ஒற்றுமை), முரண் (எதிர்ச்சொல்), அந்தாதி (முன் அடியின் இறுதி எழுத்து பின் அடியின் முதல் எழுத்தாக அமைதல்).

தளை என்பது சீர்களுக்கிடையேயான ஒலி இணைப்பு விதி; வல்லினம், மெல்லினம், இடையினம் ஆகிய இனங்களின் பொருத்தம் தளையைத் தீர்மானிக்கும்.

செய்யுள் வகை அடையாளம்: அடி எண்ணிக்கை, சீர் எண்ணிக்கை, ஈற்றுச் சீர், தளை, தொடை ஆகிய ஐந்தையும் சோதித்தால் பா இனத்தை வேறுபடுத்தலாம்.

தமிழ் இலக்கணம் ஐந்து பிரிவுகளாகப் பேசப்படுகிறது: எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி.

தொல்காப்பியம் மூன்று அதிகாரங்களைக் கொண்டது: எழுத்ததிகாரம், சொல்லதிகாரம், பொருளதிகாரம்; பொருளதிகாரத்தில் அகத்திணை, புறத்திணை விளக்கங்கள் உள்ளன.

நன்னூல் எழுத்ததிகாரம், சொல்லதிகாரம் என இரண்டு பகுதிகளாக அமைந்துள்ளது; பிற்கால இலக்கண மரபில் முதன்மையானது.

சொல் நான்கு வகை: பெயர், வினை, இடை, உரி; பெயர்ச்சொல் பொருளையும், வினைச்சொல் செயலையும் குறிக்கும்.

இலக்கியத் திறனாய்வு முறைகள்: வரலாற்று, சமூகவியல், உளவியல், அழகியல், ஒப்பீட்டு, பயன்முறை; ஒவ்வொரு முறையும் வெவ்வேறு கேள்விகளை முன்வைக்கும்.

திறனாய்வுக் கட்டுரையில் முன்னுரை, சான்று, விளக்கம், மதிப்பீடு, முடிவு ஆகிய ஐந்து பகுதிகள் இருந்தால் வாதம் முழுமையாகும்.

ஒரு பாடலின் பொருள், உருவம், மொழி, சமூகப் பின்னணி, கலை மதிப்பு ஆகிய ஐந்து கண்ணோட்டங்களில் மதிப்பீடு செய்வது பல்திறத் திறனாய்வு.

திருக்குறள் அறம், பொருள், காமம் என்ற மூன்று பால்களில் 133 அதிகாரங்களையும் 1330 குறட்பாக்களையும் கொண்டது.

அறவிழுமியங்கள்: அன்பு, அறம், பொறுமை, கொடை, நட்பு, வீரம், தன்னடக்கம்; இவை இலக்கிய மாந்தரின் செயலால் வெளிப்படும்.

வாழ்க்கைத் தத்துவம் என்பது வாழ்வின் நோக்கம், அறம், பொருள், இன்பம், வீடு பற்றிய சிந்தனை; தமிழ் இலக்கியத்தில் அறம் முதன்மை.

படைப்பாற்றல் மதிப்பீட்டில் புதிய கருப்பொருள், தனித்துவமான வடிவம், உருவக மொழி, உணர்வுப் பதிவு, சமூகப் பொருத்தம் ஆகியவை அளவுகோல்கள்.

ஒரு படைப்பின் விழுமியம் என்பது அது தரும் அறிவுரை மட்டுமல்ல; கதாபாத்திரத்தின் தேர்ச்சி, மோதலின் தீர்வு, வாசகரில் ஏற்படும் உணர்வு மாற்றமும் ஆகும்.

படைப்பாற்றல் பயிற்சியில் மூன்று நிலைகள்: அனுபவத்தை உணர்தல் → கற்பனையால் மாற்றியமைத்தல் → மொழியில் புதிய வடிவம் தருதல்.

மதிப்பீட்டு வினாவில் 'என்ன செய்தார்' என்பதைவிட 'ஏன் செய்தார், எவ்வாறு வெளிப்பட்டது, வாசகரில் என்ன தாக்கம்' என்ற மூன்று கேள்விகள் ஆழமான பதிலைத் தரும்.