VMBO GL/TL Arabisch key terms

Woord dat een persoon, ding, plaats of begrip aanduidt en dat in het Arabisch geslacht, getal en naamval kan krijgen. Het kan bepaald of onbepaald zijn en vormt vaak het onderwerp of lijdend voorwerp van een zin.

Woord dat een handeling, gebeurtenis of toestand uitdrukt en dat vervoegd wordt naar persoon, getal, geslacht en tijd. In het Arabisch onderscheidt men onder meer verleden tijd, tegenwoordige tijd en gebiedende wijs.

Klein onvervoegbaar woord dat geen zelfstandige betekenis heeft maar een grammaticale functie vervult, zoals een voorzetsel, voegwoord of vraagwoord. Het verbindt woorden of zinsdelen en bepaalt soms de naamval van het volgende woord.

Werkwoordsvorm die een handeling of toestand aanduidt die in het verleden heeft plaatsgevonden of is afgerond. De vorm wordt vervoegd met uitgangen voor persoon, getal en geslacht, bijvoorbeeld كتب (hij schreef).

Werkwoordsvorm die een handeling aanduidt die nu gebeurt, gewoonlijk gebeurt of in de toekomst zal gebeuren. De vorm krijgt voor- en achtervoegsels voor persoon, getal en geslacht, bijvoorbeeld يكتب (hij schrijft).

Werkwoordsvorm waarmee een bevel, verzoek of aansporing wordt gegeven aan de aangesprokene. De vorm richt zich tot de tweede persoon en wordt afgeleid van de tegenwoordige tijd, bijvoorbeeld اكتب (schrijf!).

Zinsdeel dat de persoon of zaak aanduidt waarop de handeling van een overgankelijk werkwoord direct betrekking heeft. Het staat in de accusatief, vaak met een fatha als zichtbare uitgang, bijvoorbeeld قرأ الطالب الكتاب.

Zinsdeel dat de handelende persoon of zaak bij een werkwoord aangeeft. Het staat in de nominatief, meestal met damma als zichtbare uitgang, en het werkwoord past zich in getal en geslacht bij dit zinsdeel aan.

Eerste deel van een naamwoordelijke zin, dat bepaald is en in de nominatief staat. Het wordt gevolgd door een gezegde dat informatie over dit onderwerp geeft, bijvoorbeeld الطالب مجتهد (de student is ijverig).

Tweede deel van een naamwoordelijke zin, dat iets over het onderwerp zegt en daarmee in geslacht en getal overeenkomt. Het staat in de nominatief en kan een zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord of zin zijn.

Zin die begint met een zelfstandig naamwoord en dus een onderwerp en gezegde bevat zonder vervoegd werkwoord als eerste element. Deze zinsvorm komt in het Arabisch zeer vaak voor, ook in korte mededelingen.

Zin die begint met een vervoegd werkwoord, gevolgd door een onderwerp en eventueel een lijdend voorwerp of bijwoordelijke bepaling. De volgorde werkwoord-onderwerp is in het Arabisch heel gebruikelijk.

Naamval die onder meer wordt gebruikt voor het onderwerp en het naamwoordelijk onderwerp. Bij bepaalde zelfstandige naamwoorden is de zichtbare uitgang meestal een damma of een damma-achtig teken.

Naamval die onder meer wordt gebruikt voor het lijdend voorwerp en na bepaalde voorzetsels. De zichtbare uitgang is bij veel zelfstandige naamwoorden een fatha, soms gevolgd door een alif.

Naamval die volgt na een voorzetsel en die ook wordt gebruikt voor het tweede lid van een bezitsconstructie. De zichtbare uitgang is bij veel zelfstandige naamwoorden een kasra.

Constructie waarbij twee zelfstandige naamwoorden aan elkaar worden gekoppeld om bezit of betrekking uit te drukken, bijvoorbeeld كتاب الطالب (het boek van de student). Het eerste woord krijgt geen lidwoord en het tweede staat in de genitief.

Woord dat verwijst naar een persoon of zaak zonder die opnieuw te noemen, zoals أنا (ik), هو (hij) of هم (zij). Arabische werkwoorden bevatten vaak al een persoonsaanduiding in de uitgang.

Persoonlijk voornaamwoord dat als achtervoegsel aan een werkwoord, naamwoord of voorzetsel wordt vastgeschreven, bijvoorbeeld ـه in كتابه (zijn boek). Het geeft bezit of verwijst naar het lijdend voorwerp aan.

Vorm van een zelfstandig naamwoord, bijvoeglijk naamwoord of werkwoord die precies twee personen of zaken aanduidt. Bij naamwoorden wordt de dualis meestal gevormd met de uitgang ـان of ـين.

Vorm die meer dan twee personen of zaken aanduidt. Het Arabisch kent een regelmatig mannelijk en vrouwelijk meervoud en een gebroken meervoud, waarbij de klinkers van het woord veranderen.

Vorm van een woord die precies één persoon of zaak aanduidt, tegenover dualis en meervoud. Bij werkwoorden verwijst het enkelvoud naar één handelende persoon.

Geslachtsonderscheid dat in het Arabisch bij naamwoorden, bijvoeglijke naamwoorden en werkwoorden een rol speelt. Vrouwelijke woorden eindigen vaak op ة en werkwoorden en bijvoeglijke naamwoorden passen zich aan het geslacht aan.

Woord dat een eigenschap of kenmerk van een zelfstandig naamwoord beschrijft, zoals كبير (groot) of جميل (mooi). In het Arabisch volgt het bijvoeglijk naamwoord het zelfstandig naamwoord en komt het daarmee overeen in geslacht, getal en bepaaldheid.

Het voorvoegsel ال dat een zelfstandig naamwoord bepaald maakt, zoals في البيت (in het huis). Bij woorden die met een zonneletter beginnen, wordt de ل niet uitgesproken maar wel geschreven.

Eigenschap van een zelfstandig naamwoord dat niet specifiek of niet bekend is voor de lezer of hoorder. In het Arabisch wordt onbepaaldheid onder meer uitgedrukt door het ontbreken van het lidwoord en soms door een tanwin-uitgang.

Verdubbeling van een klinkerteken aan het einde van een onbepaald zelfstandig naamwoord, uitgesproken als -an, -un of -in. Het teken geeft aan dat het woord onbepaald is en het kan de naamval aangeven.

Onvervoegbaar woord dat een verhouding aangeeft tussen een zelfstandig naamwoord en de rest van de zin, zoals في (in), على (op) of من (van). Het volgende naamwoord staat daardoor in de genitief.

Woord dat woorden of zinsdelen met elkaar verbindt, zoals و (en), أو (of) en لكن (maar). Het voegwoord zelf wordt niet vervoegd en de naamval van het volgende woord hangt van de zin af.

Manier waarop in het Arabisch een vraag wordt gesteld, vaak met een vraagwoord zoals ما (wat), من (wie), أين (waar) of هل (is het zo dat). De woordvolgorde kan daarbij afwijken van een gewone mededelende zin.

Getallen van nul tot en met duizend die in het Arabisch worden gebruikt bij tellen, data, prijzen en tijdsaanduidingen. De vorm van het getal kan afhangen van geslacht en van het zelfstandig naamwoord dat erop volgt.

Aanduiding van uren en momenten op de dag, bijvoorbeeld الساعة الثالثة (drie uur). In het Arabisch worden hiervoor vaste uitdrukkingen gebruikt, vaak met het woord ساعة en met rangtelwoorden of getallen.

Namen van de zeven dagen, zoals الاثنين (maandag), الثلاثاء (dinsdag) en الجمعة (vrijdag). Ze worden vaak gebruikt in combinatie met voorzetsels en tijdsaanduidingen in korte berichten en gesprekken.

Namen van de twaalf maanden van het jaar, die in het Arabisch onder meer worden gebruikt bij afspraken, data en seizoenen. Naast de westerse kalender bestaan er ook namen voor de islamitische maankalender.

Vaste uitdrukking waarmee iemand wordt begroet, zoals السلام عليكم (vrede zij met u) of صباح الخير (goedemorgen). Het antwoord op een begroeting is vaak een vaste, bijpassende formule.

Korte tekst of uiting waarin iemand zijn naam, leeftijd, woonplaats, school of hobby noemt. Hierbij worden vaste zinsstructuren gebruikt, zoals اسمي (mijn naam is) en أنا من (ik kom uit).

Vaste uitdrukkingen die beleefdheid uitdrukken, zoals من فضلك (alsjeblieft), شكرا (dank je) en عفوا (graag gedaan of pardon). Ze komen veel voor in dialogen en korte berichten en hebben een vaste plaats in het gesprek.

Verzameling woorden die een taalgebruiker kent en kan gebruiken om te lezen, te luisteren, te spreken en te schrijven. Bij dit examen gaat het om alledaagse woorden rond thema's als school, familie, vrije tijd en wonen.

Woord dat in een bepaalde context ongeveer dezelfde betekenis heeft als een ander woord, zoals كبير en ضخم (groot). Het herkennen van synoniemen helpt bij het begrijpen van een tekst waarin een woord anders wordt herhaald.

De woorden en zinnen rond een bepaald woord of een bepaalde zin, die helpen de betekenis ervan te bepalen. Bij leesvragen moet je vaak uit de context afleiden wat een onbekend woord betekent.

De belangrijkste boodschap of het centrale onderwerp van een tekst of alinea. Je vindt haar vaak in de eerste of laatste zin, of door te bepalen waarover de meeste zinnen samen gaan.

Het doel dat de schrijver met een tekst wil bereiken, bijvoorbeeld informeren, overtuigen, waarschuwen of vermaken. Het herkennen van het doel helpt bij het beantwoorden van vragen over de bedoeling van een tekst.