VWO Italiaans key terms

Een bewuste aanpak om een Italiaanse tekst te begrijpen, zoals eerst globaal lezen en daarna gericht zoeken naar details of signaalwoorden.

Een tekst snel doorlezen om alleen de hoofdgedachte en de opbouw te vatten, zonder elk onbekend woord op te zoeken.

Gericht door een tekst gaan op zoek naar één concreet gegeven, bijvoorbeeld een jaartal, naam of prijs, zonder de rest te lezen.

De belangrijkste bewering die de schrijver over het onderwerp doet en die meestal in de inleiding of in een kernzin terugkomt.

Het thema waarover een tekst in het algemeen gaat, meestal in enkele woorden weer te geven en te onderscheiden van de hoofdgedachte.

Een zin die de centrale bewering van een alinea bevat; vaak staat hij aan het begin of aan het einde van die alinea.

Een afgebakend blok tekst dat één gedachte uitwerkt en in gedrukte teksten meestal door inspringing of witregel herkenbaar is.

Een woord of uitdrukking dat de logische relatie tussen zinnen of alinea's aangeeft, zoals oorzaak, tegenstelling, opsomming of conclusie.

De logische samenhang tussen delen van een tekst, bijvoorbeeld oorzaak-gevolg, doel-middel of chronologie, vaak zichtbaar via signaalwoorden.

Een gevolgtrekking die de schrijver aan het einde van een redenering presenteert, in het Italiaans vaak ingeleid met woorden als quindi of perciò.

Een verband waarbij twee zaken tegenover elkaar worden gezet, in het Italiaans onder meer aangegeven met ma, però, invece of tuttavia.

Een tekstverband waarin wordt uitgelegd waartoe iets dient en met welk middel dat doel bereikt wordt, vaak met per, al fine di of tramite.

Een subjectieve uitspraak van de schrijver of een personage over een kwestie, te onderscheiden van een controleerbaar feit.

Een reden of bewijs dat een standpunt ondersteunt; in Italiaanse teksten vaak ingeleid met perché, poiché of dato che.

De positie die iemand in een discussie inneemt ten aanzien van een kwestie, waarop argumenten en tegenargumenten betrekking hebben.

Een stijlfiguur waarbij iemand het tegenovergestelde zegt van wat hij bedoelt, vaak om kritiek of humor over te brengen zonder dat letterlijk te doen.

De mate van formaliteit van taalgebruik, variërend van informeel dagelijks taalgebruik tot verzorgd schriftelijk Italiaans in kranten of essays.

De gevoelswaarde of bijklank die een woord oproept, los van de strikt zakelijke betekenis die het in het woordenboek heeft.

De onderbouwing waarom de titel van een tekst bij de inhoud past, bijvoorbeeld doordat de titel de hoofdgedachte samenvat of ironisch verwijst.

De opdracht om een zin of zinsdeel letterlijk uit de tekst over te nemen als bewijs bij een antwoord, meestal met vermelding van regelnummers.

Een antwoordalternatief bij een gesloten vraag dat aannemelijk klinkt maar niet door de tekst wordt ondersteund en dus onjuist is.

De manier waarop je de betekenis van een onbekend Italiaans woord afleidt, bijvoorbeeld uit de context, woordvorm of verwantschap met een bekend woord.

Een Italiaans woord dat qua vorm en betekenis sterk lijkt op een Nederlands of Engels woord, zoals università of problema, maar soms een valse vriend is.

Een woord dat in twee talen op elkaar lijkt maar iets anders betekent, zoals het Italiaanse camera (kamer) tegenover het Nederlandse 'camera'.

De omringende woorden en zinnen die helpen om de betekenis van een onbekend woord of een dubbelzinnige passage vast te stellen.

Een korte weergave in eigen woorden van de belangrijkste inhoud van een tekst, zonder details en zonder letterlijk overschrijven.

Een voorbereiding op het schrijven waarin je doel, publiek, inhoud en opbouw vastlegt voordat je aan de Italiaanse tekst begint.

De lezer of lezersgroep voor wie een schrijfproduct is bedoeld; bepaalt mede toon, aanspreekvorm en mate van formaliteit.

De indeling van een geschreven tekst in inleiding, kern en slot, waarbij elke alinea een duidelijke functie vervult.

De keuze tussen tutoyeren (tu) en vousvoyeren (Lei), die in het Italiaans de verhouding tot de lezer of gesprekspartner uitdrukt.

De Italiaanse aanvoegende wijs, gebruikt na uitdrukkingen van wens, twijfel, mening of emotie, bijvoorbeeld in penso che sia giusto.

De regelmatige afstemming van tijden tussen hoofd- en bijzin, bijvoorbeeld een futuro in de bijzin na een hoofdzin in de tegenwoordige tijd.

De Italiaanse conditionele zin met een si-bijzin en een hoofdzin, waarvan de werkwoordstijden per type (reëel, onwerkelijk) verschillen.

De Italiaanse verleden tijd voor afgesloten gebeurtenissen in een ver verleden, veel gebruikt in literaire en historische teksten.

De vaste opbouw van een Italiaanse brief of e-mail, met aanhef, kern en afsluiting, en bij formele brieven vaste formules als Gentile en Cordiali saluti.

De inhoudelijke samenhang van een geschreven tekst, waarbij alle zinnen en alinea's bijdragen aan één duidelijk doel.

De zichtbare verbinding tussen zinnen door verwijswoorden, voegwoorden en herhaling, zodat een tekst vloeiend leesbaar is.

Het systematisch onderzoeken van een Italiaanse literaire tekst op thema, vertelperspectief, stijl en beeldspraak, onderbouwd met citaten.

De positie van waaruit een verhaal verteld wordt, bijvoorbeeld een ik-verteller of een alwetende verteller die meer weet dan de personages.

Figuurlijk taalgebruik waarbij woorden niet letterlijk maar overdrachtelijk worden gebruikt, zoals in een metafoor of vergelijking.

Een figuur in een verhaal of roman wiens handelen, uiterlijk en ontwikkeling de lezer via de tekst worden gepresenteerd.

Het centrale onderwerp of de levensvraag die in een literaire tekst wordt uitgewerkt, vaak abstracter dan de concrete gebeurtenissen.

Een terugkerend element in een literaire tekst dat het thema ondersteunt, zoals een voorwerp, plaats of steeds herhaalde handeling.