VWO Wiskunde D key terms

De mate waarin de functiewaarde verandert ten opzichte van de invoer, opgevat als limiet van het differentiequotiënt. Meet de helling van de raaklijn aan de grafiek in een punt.

Het quotiënt van de verandering in functiewaarde en de verandering in invoer tussen twee punten. Meet de gemiddelde verandering en is de basis voor de afgeleide.

De waarde die een rij of functie willekeurig dicht nadert, zonder die waarde per se te bereiken. Wordt gebruikt om continuïteit, afgeleiden en integralen te definiëren.

Een functie waarvan de grafiek zonder onderbreking kan worden getekend: de limiet in elk punt binnen het domein is gelijk aan de functiewaarde ter plaatse.

De eigenschap dat een functie in een punt een afgeleide heeft. Vereist continuïteit en een glad verloop zonder knik of verticale raaklijn.

Regel om de afgeleide van een samengestelde functie te bepalen: vermenigvuldig de afgeleide van de buitenste functie, geëvalueerd in de binnenste, met de afgeleide van de binnenste functie.

Regel voor de afgeleide van een product van twee functies: de afgeleide van de eerste maal de tweede plus de eerste maal de afgeleide van de tweede.

Regel voor de afgeleide van een quotiënt van twee functies: teller is afgeleide van de teller maal de noemer min de teller maal afgeleide van de noemer, gedeeld door het kwadraat van de noemer.

De rechte die de grafiek in een punt zo goed mogelijk benadert en daar dezelfde helling heeft als de afgeleide in dat punt.

Een punt waar de grafiek van teken van kromming verandert, dus waar de tweede afgeleide van teken wisselt. De raaklijn doorsnijdt de grafiek daar doorgaans.

De afgeleide van de afgeleide. Geeft informatie over de verandering van de helling en daarmee over de kromming van de grafiek.

Een maximum of minimum van een functie, lokaal of globaal. Kandidaten vind je waar de afgeleide nul is, niet bestaat, of aan de rand van het domein.

Het bepalen van de invoerwaarde waarbij een functie zo groot of zo klein mogelijk is, vaak door de afgeleide op nul te stellen en de oplossing te controleren op aard en domein.

Een functie waarvan de afgeleide gelijk is aan een gegeven functie. Elke continue functie heeft er oneindig veel, die alleen in constante term van elkaar verschillen.

Een getal dat de oppervlakte onder een grafiek tussen twee grenzen weergeeft, met onder de as gelegen delen negatief geteld. Wordt berekend met een primitieve functie.

Een benadering van de oppervlakte onder een grafiek door het interval in delen te splitsen en per deel een rechthoek te nemen, bijvoorbeeld met de functiewaarde links, rechts of midden.

Een vergelijking waarin een functie en een of meer van haar afgeleiden voorkomen. De oplossingen zijn functies; een beginvoorwaarde legt één oplossing vast.

Groei waarbij de hoeveelheid per tijdseenheid met een vaste factor toeneemt. De functie heeft de vorm met een constante basis en voldoet aan de differentiaalvergelijking met afgeleide evenredig aan de waarde.

De exponent waartoe een grondtal moet worden verheven om een gegeven getal te krijgen. De natuurlijke logaritme heeft het getal e als grondtal en is de inverse van de exponentiële functie.

Een numerieke oplossingsmethode voor een differentiaalvergelijking waarbij je in kleine stappen de richting van het richtingsveld volgt om punten van de oplossingskromme te benaderen.

Een figuur waarin in veel punten van het vlak een kort lijnstukje de helling van de oplossingskrommen van een differentiaalvergelijking aangeeft.

Een getal van de vorm a + bi, waarbij a en b reële getallen zijn en i voldoet aan i kwadraat is min één. Wordt voorgesteld als punt of vector in het complexe vlak.

De afstand van een complex getal tot de oorsprong in het complexe vlak, berekend als de wortel van de som van de kwadraten van reëel en imaginair deel.

De hoek die de vector van een complex getal met de positieve reële as maakt, gemeten in radialen of graden. Bepaalt samen met de modulus de poolvoorstelling.

Het complexe getal dat je krijgt door het teken van het imaginaire deel om te klappen. Het product van een getal en zijn geconjugeerde is het kwadraat van de modulus.

Schrijfwijze van een complex getal als modulus maal een complex getal op de eenheidscirkel met gegeven argument. Handig bij vermenigvuldigen, delen en machtsverheffen.

Regel die zegt dat een complex getal in poolvoorstelling tot een gehele macht verheffen neerkomt op de modulus tot die macht en het argument met die macht vermenigvuldigen.

De oplossingen van de vergelijking waarbij een complex getal tot een n-de macht een gegeven waarde moet opleveren. Er zijn er n, regelmatig verdeeld over een cirkel rond de oorsprong.

Een grootheid met zowel grootte als richting, vaak weergegeven als pijl of als stel kentallen. Wordt gebruikt om verplaatsingen, snelheden en krachten te beschrijven.

Het getal dat je krijgt door de kentallen van twee vectoren paarsgewijs te vermenigvuldigen en op te tellen. Het is nul bij loodrechte vectoren en bepaalt de hoek ertussen.

Bewerking op twee vectoren in de ruimte die een nieuwe vector oplevert loodrecht op beide, met lengte gelijk aan de oppervlakte van het opgespannen parallellogram.

De hoek tussen de richtingen van twee vectoren, te berekenen met het inwendig product gedeeld door het product van hun lengtes, via de cosinus.

Een vector die loodrecht staat op een vlak of lijn. Bij een vlak in de ruimte leveren de coëfficiënten in de vergelijking direct een normaalvector.

Beschrijving van een lijn of vlak met een steunpunt plus een of meer richtingsvectoren vermenigvuldigd met parameters, waarmee elk punt van de figuur wordt bereikt.

Een grootheid waarvan de waarde afhangt van de uitkomst van een kansexperiment, met bij elke mogelijke waarde een kans. Wordt beschreven door een kansverdeling.

Verdeling van het aantal successen bij een vast aantal onafhankelijke herhalingen met per herhaling dezelfde succeskans. De kans op precies k successen volgt uit de binomiale formule.

Continue kansverdeling met een klokvormige dichtheidskromme, volledig bepaald door gemiddelde en standaardafwijking. Kansen worden berekend via standaardiseren en de standaardnormale tabel.

Het gewogen gemiddelde van de mogelijke waarden van een kansvariabele, met de kansen als gewichten. Geeft de waarde die gemiddeld op lange termijn optreedt.

De wortel van de gemiddelde kwadratische afwijking van de verwachting. Maat voor de spreiding van een kansvariabele of van een verzameling waarnemingen.

Procedure om op basis van steekproefgegevens een bewering over een populatie te beoordelen, met een nulhypothese, een alternatieve hypothese en een significantieniveau dat de kans op onterecht verwerpen begrenst.

Een interval rond een steekproefuitkomst dat met een gekozen mate van zekerheid de onbekende populatiewaarde bevat, berekend met de standaardafwijking van het steekproefgemiddelde.