Galicia PAU Design key terms

Escola alemá de arte e deseño fundada en 1919 por Walter Gropius, que uniu artesanía, industria e arte baixo o principio de que a forma segue a función. Pechou en 1933 e marcou a base do deseño moderno.

Principio de deseño segundo o cal a forma dun obxecto debe derivarse da súa utilidade e do seu uso, evitando ornamento innecesario. Prioriza eficacia, claridade e economía de medios sobre a decoración.

Movemento británico de finais do século XIX liderado por William Morris que reaccionou contra a produción industrial en serie e reivindicou a calidade artesanal, a honestidade dos materiais e a integración das artes aplicadas.

Estilo internacional de finais do século XIX e comezos do XX caracterizado por liñas curvas, motivos vexetais e integración de arquitectura, mobiliario e artes gráficas. En Galicia deixou exemplos en arquitectura e cartelismo.

Centro de deseño alemán fundado en 1953 que sistematizou o ensino do deseño industrial e gráfico con base científica, metodolóxica e semiótica. Foi ponte entre a Bauhaus e o deseño contemporáneo.

Corrente do século XX que confía na racionalidade, a estandarización e a produción industrial para mellorar obxectos e comunicacións. Defende a claridade formal e a eliminación do superfluo.

Lema atribuído ao arquitecto Ludwig Mies van der Rohe que resume a estratexia de acadar maior expresividade e claridade reducindo elementos. Emprégase en deseño gráfico, arquitectura e produto.

Enfoque que sitúa as necesidades, capacidades e expectativas das persoas no centro do proceso proxectual, mediante investigación, prototipado e avaliación con usuarios reais antes de lanzar a solución.

Conxunto ordenado de fases e ferramentas (análise, definición, ideación, prototipado e avaliación) que guían o desenvolvemento dun proxecto de deseño de xeito reproducible e documentable.

Documento inicial que recolle obxectivos, público, condicionantes, prazos e criterios de éxito dun encargo de deseño. Serve de acordo entre cliente e deseñador e de referencia para avaliar a solución.

Grupo de persoas ao que se dirixe principalmente un produto ou mensaxe, definido por variables demográficas, culturais ou de uso. Condiciona decisións de forma, cor, tipografía e canle.

Versión inicial e simplificada dun produto ou deseño que permite probar hipóteses, comunicar ideas e detectar problemas antes da produción final. Pode ser físico, dixital ou de baixa fidelidade.

Avaliación na que persoas representativas realizan tarefas cun prototipo ou produto mentres se observan dificultades, tempos e erros. Aporta datos para redeseñar e mellorar a experiencia de uso.

Estudo sistemático dun obxecto existente que examina función, materiais, procesos de fabricación, ergonomía, estética e impacto ambiental para comprender as súas decisións de deseño.

Organización intencionada dos elementos dunha composición para que o ollo os perciba nunha orde determinada. Conséguese con tamaño, contraste, posición, cor e peso tipográfico.

Disposición e relación dos elementos visuais dentro dun formato para acadar equilibrio, orde e intención comunicativa. Inclúe decisións de aliñación, proporción, ritmo e distribución do espazo.

Estrutura de liñas invisibles que organiza columnas, marxes e módulos nunha páxina ou pantalla. Aporta coherencia, ritmo e rapidez de maquetación en deseño editorial e dixital.

Diferenza perceptible entre dous elementos visuais en canto a valor, cor, tamaño, forma ou textura. Mellora a lexibilidade, crea énfase e axuda a distinguir informacións de distinta importancia.

Zona baleira ou de descanso que rodea os elementos dunha composición. Non é espazo perdido: axuda a agrupar, destacar e dar respiración ao conxunto visual.

Atributo visual que resulta da luz reflectida e que se describe mediante matiz, saturación e luminosidade. En deseño transmite significados culturais, crea contraste e afecta a lexibilidade.

Estudo de como as cores inflúen en percepción, emoción e conduta, condicionado por cultura e contexto. Aplícase para elixir paletas coherentes coa mensaxe e o público dun proxecto.

Arte e técnica de seleccionar, compor e axustar tipos de letra para comunicar un texto con claridade e intención estética. Inclúe decisións de familia, corpo, interliñado e aliñación.

Grao de facilidade con que un texto pode ser lido e comprendido, dependente de tamaño, contraste, interliñado, lonxitude de liña e complexidade do contido. É un criterio central en deseño editorial e dixital.

Axuste do espazo entre pares concretos de caracteres para que a súa distancia visual pareza uniforme. Distínguese do tracking, que modifica o espazado global dun bloque de texto.

Conxuntos de caracteres deseñados cun estilo común que comparten trazos e proporcións. Clasifícanse habitualmente en serif, sans serif, slab, script e display, e cada unha ten usos recomendados.

Soporte gráfico de comunicación pública que combina imaxe e texto para transmitir unha mensaxe rápida a distancia. Depende de contraste, síntese visual e xerarquía para funcionar en pouco tempo de lectura.

Sistema de signos, cores, tipografías e pautas que fan recoñecible unha organización ou marca en todos os seus soportes. Busca coherencia e diferenciación, non só un logotipo illado.

Conxunto de significados e expectativas asociados a un produto, servizo ou institución na mente das persoas. O deseño visual tradúceo en signos, tons e experiencias coherentes.

Disciplina que estuda a relación entre as persoas e os obxectos ou contornos que usan, para adaptalos a capacidades físicas e cognitivas. Reduce fatiga, erros e lesións.

Conxunto de medicións do corpo humano (alturas, alcances, perímetros) que se usan para dimensionar mobiliario, ferramentas e espazos. Os datos deben corresponder ao grupo de usuarios real.

Planificación de contornos interiores ou exteriores atendendo a circulación, usos, luz, materiais e escala humana. Integra accesibilidade, confort e relación co contexto construído.

Capacidade de satisfacer necesidades actuais sen comprometer recursos e condicións das xeracións futuras. En deseño tradúcese en materiais responsables, durabilidade, reparabilidade e redución de residuos.

Integración de criterios ambientais desde a fase inicial dun proxecto: elección de materiais, eficiencia enerxética, redución de embalaxe e deseño para desmontaxe e reciclaxe. Anticipa impactos en todo o ciclo de vida.

Metodoloxía que cuantifica os impactos ambientais dun produto desde a obtención de materias primas ata a súa eliminación ou reciclaxe. Permite comparar alternativas con criterios obxectivos.

Modelo económico que mantén materiais e produtos en uso o máximo tempo posible mediante reparación, reutilización e reciclaxe, en lugar do esquema lineal de extraer, usar e tirar.

Condición que garante que persoas con distintas capacidades poidan usar produtos, espazos e contidos. En deseño implica contraste suficiente, tamaños axeitados, alternativas e navegación comprensible.

Enfoque que procura solucións utilizables polo maior número de persoas posible sen adaptacións especiais. Baséase en sete principios, entre eles uso equitativo, flexibilidade e tolerancia ao erro.