Galicia PAU Greek II flashcards

35 cards. Read the term and the definition here. The deck at the top of this page is optional.

Aumento verbal

Prefixo ἐ- (ou alongamento da vogal inicial) que marca os tempos de pasado do indicativo: ἔλυον, ἐποίησα. Non aparece en subxuntivo, optativo, imperativo, infinitivo nin participio.

Redobra de perfecto

Repetición da consoante inicial cunha vogal (λέ-λυ-κα, γέ-γραφ-α) que sinala o perfecto: acción terminada cuxo resultado permanece no presente.

Declinación ática

Grupo de temas en -εως que contraen: νεώς (de νεώς, 'templo'), λεώς (de λαός), ἵλεως. O xenitivo singular é -εω > -ω e o acusativo -εων > -ων.

Terceira declinación: tema

O xenitivo singular revela o tema: -ος (πόλεμος → πολέμου), -ιδος (ἐλπίς → ἐλπίδος), -ματος (σῶμα → σώματος). O dativo plural sempre remata en -σι(ν).

Aoristo radical ou terceiro

Aoristo sen -σ- e con desinenzas secundarias: ἔ-λιπ-ον, ἔ-λαβ-ον, ἦλθον. O tema redúcese respecto do presente e o aumento marca o pasado.

Participio presente activo

Tema -οντ-: λύων, λύοντος, λύοντι, λύοντα. Declínase pola terceira declinación e concorda en xénero, número e caso co seu referente.

Xenitivo partitivo

Indica o conxunto do que se toma unha parte: τῶν πολιτῶν (dos cidadáns), πολλοὶ τῶν στρατιωτῶν. Aparece con verbos, adxectivos e pronomes de cantidade.

Dativo instrumental

Expresa o medio ou instrumento da acción sen preposición: τοῖς ὅπλοις ἐμάχοντο ('loitaban coas armas'). Tamén pode indicar causa ou modo.

Acusativo con infinitivo

Construción completiva en que o suxeito do infinitivo vai en acusativo: λέγουσιν τοὺς πολίτας ἀγαθοὺς εἶναι ('din que os cidadáns son bos').

Oración final con ἵνα

Subordinada de finalidade: ἵνα, ὡς ou ὅπως + subxuntivo (ou optativo en estilo indirecto). Expresa o obxectivo da acción principal.

Condicional real

εἰ + indicativo en prótase e apódose: εἰ τοῦτο λέγεις, ἁμαρτάνεις ('se dis iso, equivócaste'). Presenta o suposto como certo ou probable.

Optativo potencial con ἄν

Optativo + ἄν expresa posibilidade: λέγοι ἄν τις ('alguén podería dicir'). Sen ἄν, o optativo é de desexo (εἴθε λέγοι).

Verbos con xenitivo

Réxime verbal que esixe xenitivo: ἄρχω (gobernar), τυγχάνω (acadar), ἀκούω (escoitar), μιμνήσκομαι (lembrar), ἐπιθυμέω (desexar).

Verbos con dativo

Réxime verbal que esixe dativo: χράομαι (usar), πιστεύω (crer), βοηθέω (axudar), ἐντυγχάνω (encontrarse con), ἀκολουθέω (seguir).

Oración de relativo indefinida

Relativo con ἄν (ὅστις ἄν, ὃς ἄν) + subxuntivo: expresa xeneralización ou indeterminación ('quen queira que...').

Suxeito e atributo

O suxeito vai en nominativo e o atributo con verbos copulativos (εἰμί, γίγνομαι, φαίνομαι) tamén en nominativo: ὁ ἀνὴρ σοφός ἐστιν.

Raíz δημο-

De δῆμος ('pobo'): democracia (δημοκρατία), demografía (δημογραφία), epidemia (ἐπιδημία). En galego culto aparece en compostos con -cracia, -grafía, -logía.

Raíz λογ-

De λόγος ('palabra, razón, estudo'): lóxica, bioloxía, diálogo, monólogo, analoxía. O sufixo -loxía deriva de -λογία, 'estudo de'.

Raíz πολι-

De πόλις ('cidade'): política, policía (de πολιτεία), metrópole, necrópole, cosmopolita. O composto πολιτεία designa o réxime político.

Raíz γραφ-

De γράφω ('escribir'): grafía, ortografía, biografía, caligrafía, telegrama. O elemento -γράφος produce os compostos en -grafo.

Prefixo ἀ- privativo

ἀ- ou ἀν- ante vogal nega o termo: ἄθεος (ateo), ἀναρχία (anarquía), ἀγνωσία (agnosia). Corresponde ao latino in- e ao galego des-.

Raíz φιλο-

De φιλέω ('amar'): filosofía (φιλοσοφία), filoloxía, filantropía, bibliófilo. Indica amor ou afección por algo ou alguén.

Heródoto de Halicarnaso

Historiador do século V a.C., autor das Ἱστορίαι en nove libros sobre as guerras médicas. Coñecido como 'pai da historia' pola súa investigación etnográfica.

Tucídides

Historiador ateniense do século V a.C., autor da Historia da guerra do Peloponeso. Introduce o método crítico, os discursos reconstruídos e a análise política.

Xenofonte

Autor ateniense do século IV a.C. de Ἀνάβασις, Ἑλληνικά, Ciropedia e Memorabilia. Discípulo de Sócrates e continuador da obra histórica de Tucídides.

Lisias

Orador ateniense (s. V-IV a.C.) de discursos xudiciais, como o Contra Eratóstenes. Modelo do estilo ático sinxelo e da defensa de particulares.

Demóstenes

Orador ateniense (384-322 a.C.) autor das Filípicas e Olínticas contra Filipo II. Modelo da oratoria política vehemente e da defensa da liberdade grega.

Platón e a Academia

Filósofo ateniense (c. 428-348 a.C.), autor de diálogos como Apología, República e Banquete. Fundou a Academia, escola filosófica de Atenas.

Aristóteles

Filósofo (384-322 a.C.), discípulo de Platón e mestre de Alexandre. Autor da Ética a Nicómaco, Política, Poética e Retórica; fundou o Liceo.

Guerra do Peloponeso

Conflito entre Atenas e Esparta (431-404 a.C.) narrado por Tucídides. Rematou coa derrota ateniense e a instauración dos Trinta Tiranos.

Democracia ateniense

Sistema político reformado por Clístenes e Efialtes: asemblea (ἐκκλησία), consello dos Cincocentos (βουλή) e tribunais populares con sorteo de cargos.

Século de Pericles

Período de hexemonía ateniense (461-429 a.C.) con construción do Partenón, esplendor das artes e da filosofía, e expansión da Liga de Delos.

Metecos e escravos

Metecos eran estranxeiros residentes sen dereitos políticos; os escravos carecían de liberdade. Xunto cos cidadáns formaban a sociedade ateniense.

Fiestas Dionisias

Festas relixiosas en honra de Dioniso nas que se representaban traxedias e comedias. Orixe do teatro grego e da institución dos concursos dramáticos.

Koiné helenística

Lingua grega común difundida tras Alexandre Magno (s. IV-III a.C.), base do grego do Novo Testamento e da expansión cultural grega por Oriente.