Basque PAU Latin II flashcards
Basque PAU Latin II · Build recall with a focused review session.
32 cards. Read the term and the definition here. The deck at the top of this page is optional.
- Ablativus absolutus
- Ablatiboan doan izena eta partizipioa (edo izenordaina) elkartzen dituen konstrukzioa da; perpaus nagusiarekiko subjektu propioa du eta euskaraz mendeko perpaus gisa itzultzen da.
- Accusativus cum infinitivo
- Aditz jakin batzuen ondoren agertzen den egitura da: subjektua akusatiboan eta aditza infinitiboan. Euskaraz '-(e)la' mendeko perpausarekin ematen da.
- Consecutio temporum
- Mendeko perpauseko aditzaren denbora nagusiaren denboraren arabera hautatzeko araua da; iraganeko nagusiarekin imperfectoa edo pluskuanperfektua erabiltzen da.
- Deponente aditzak
- Forma pasiboa baina esanahi aktiboa duten aditzak dira, hala nola loqui, sequi, uti. Perfektuan partizipioaren forma aktiboa erabiltzen dute.
- Gerundiboa
- Aditzaren etorkizuneko partizipio pasiboa da (-ndus, -nda, -ndum). Beharrezkoa, helburua edo etorkizuneko pasiboa adierazteko erabiltzen da, eta aditzarekin batera perifrastikoa osatzen du.
- Hexametro daktilikoa
- Sei oin daktilikoz osatutako bertsoa da; oin bakoitza daktiloa (- ∪ ∪) edo espondeoa (- -) izan daiteke, bosgarren oina ia beti daktiloa delarik. Epika eta satira klasikoan erabilia.
- Pentemimera
- Hexametro daktilikoaren hirugarren oinaren ondorengo zesura da, oinaren bigarren silabaren ondoren kokatua. Virgiliok maiz erabiltzen du etenaldi nagusi gisa.
- Stemma codicum
- Testu baten lekukoen arteko harremanak adierazten dituen zuhaitz-diagrama da; testu-kritikan arketipoaren eta kopia-familien arteko mendekotasuna irudikatzeko erabiltzen da.
- Editio princeps
- Obra baten lehen inprimatutako edizioa da, XV. mendetik aurrera agertzen dena. Testuaren transmisioan mugarria da, kodexen tradizioaren ondoren.
- Cultismo eta hitz patrimoniala
- Cultismoa latinetik zuzenean hartutako hitza da, bilakaera fonetiko handirik gabe; hitz patrimoniala, berriz, hizkuntzaren bilakaera historikoan eraldatuta iraun duena da.
- Polisemia latindarra
- Hitz berak testuinguruaren arabera esanahi desberdinak hartzeko gaitasuna da; adibidez, res 'gauza', 'kontua' edo 'egoera' izan daiteke. Itzulpenean testuinguruak erabakitzen du balioa.
- Erro latindarra dic-
- 'Esan' adierazten duen erroa da; hortik datoz dicere, dictare, dictator, dictio eta gaztelaniazko 'decir', 'dicción'. Hitz kultu askoren oinarria da.
- Ut helburuzkoa
- Helburua adierazteko mendeko perpausa sartzen duen partikula da, subjuntiboarekin; ezeztatzean 'ne' erabiltzen da. Euskaraz '-(e)lako' edo '-(e)ko' helburuzko perpausarekin itzultzen da.
- Cum historicum
- Iraganeko kontakizunean 'cum' partikulak subjuntiboarekin denbora, kausa edo kontzesioa adieraz dezake. Testuinguruak zehazten du balioa, eta euskaraz '-(e)nean' edo '-(e)lako' eman ohi da.
- Nominativus cum infinitivo
- Aditz pasiboekin edo inpertsonalekin agertzen den egitura da: subjektua nominatiboan eta aditza infinitiboan. Euskaraz mendeko perpaus gisa itzultzen da.
- Supinoa
- Aditzaren erroan oinarritutako izen-forma da: -um amaiera helburua adierazteko (ad + akusatiboa) eta -u amaiera ablatibo gisa. Erabilera mugatua du klasikoetan.
- Catulo eta lirika neoterikoa
- K.a. I. mendeko poeta erromatarra da, neoterikoen mugimendukoa. Lesbia-ri eskainitako poemek hizkera intimoa eta mitologia uztartzen dituzte, elegia eta lirika generoen eraginpean.
- Eneida
- Virgiliok Augustoren garaian idatzitako epika-poema da, Eneasen bidaia eta Erromaren jatorri mitikoa kontatzen dituena. Hexametro daktilikoan idatzita dago eta epika klasikoaren eredua da.
- Zesarren Commentarii
- Julio Zesarrek idatzitako gerra-kronikak dira, Galliako gerrei buruzkoak. Estilo soila eta hirugarren pertsonako kontakizuna erabiltzen ditu, propaganda-elementuekin batera.
- Zizeronen epistolarioa
- Zizeronen gutun-bilduma da, Ad Atticum, Ad familiares eta beste batzuk biltzen dituena. Hizkera arrunta eta garaiko bizitza politikoa erakusten ditu, estilo klasiko landuaz gain.
- Karolingiar berrikuntza
- VIII-IX. mendeetan Karlomagnoren gorteak bultzatutako kultura-berrikuntza da; testu klasikoen kopiaketa eta scriptoria monastikoen lana bultzatu zituen. Latinaren transmisiorako funtsezkoa.
- Hiperbaton
- Hitz-ordena arrunta hausten duen figura erretorikoa da, osagai elkartuak elkarrengandik urrunduz. Latinezko bertsoan maiz erabiltzen da enfasia eta erritmoa lortzeko.
- Kasu-funtzioa
- Izenaren kasu-amaierak perpausean duen funtzio sintaktikoa adierazten du: nominatiboa subjektua, akusatiboa objektua, datiboa zeharkako objektua, ablatiboa tresna edo lekua.
- Faveo + datiboa
- 'Lagundu, alde egin' esanahia duen aditza da, eta datiboarekin eraikitzen da. Erregimen berezia duten aditzen adibidea da, hiztegian kasua egiaztatzea beharrezkoa delarik.
- Utor + ablatiboa
- 'Erabili' esanahia duen aditz deponentea da, eta ablatiboarekin eraikitzen da. Erregimen kasuala memorizatu beharreko adibide klasikoa da.
- In + ablatiboa
- Lekua adierazteko erabiltzen da, 'non' galderari erantzunez (in urbe, in foro). Mugimendua adierazteko, berriz, 'in' + akusatiboa erabiltzen da.
- Aditz irregularrak
- esse, posse, velle, nolle, malle, ferre eta ire bezalako aditzak dira; konjugazio-erroa aldatu egiten dute eta forma bereziak dituzte. Memorizazioa funtsezkoa da.
- Perfektu pasiboa
- Partizipio perfektuaz eta esse aditzaz osatzen da (amatus sum, amatus est). Ekintza amaitua jasaten duen subjektua adierazten du, eta komunztadura partizipioarekin egiten da.
- Izenordain erlatiboa
- Qui, quae, quod formekin adierazten da; aurrekariarekin komunztatzen du generoan eta zenbakian, baina kasua mendeko perpauseko funtzioaren araberakoa da.
- Plauto eta komedia
- K.a. III-II. mendeetako komediografo erromatarra da. Bere obrek greziar ereduak egokitzen dituzte, hizkera bizia eta pertsonaia estereotipatuak erabiliz, hala nola 'miles gloriosus'.
- Silaba-kantitatea
- Silaba luzea da bokala luzea denean edo posizioz kontsonante baten ondoren; laburra bestela. Kopuruak hexametroaren erritmoa eta oinak zehazten ditu.
- Testu-kritikaren aparatua
- Edizio kritikoan oinarrizko testuaren azpian ematen den informazioa da: lekukoen irakurketa-aldaerak, hutsuneak eta editorearen zuzenketak. Testuaren transmisioa dokumentatzen du.