ASSEB HSLC Elective Assamese flashcards
ASSEB HSLC Elective Assamese · Build recall with a focused review session.
32 cards. Read the term and the definition here. The deck at the top of this page is optional.
- গদ্যাংশৰ মূল ভাৱ
- গদ্যাংশত লেখকে বাৰে বাৰে পুনৰাবৃত্তি কৰা বা শেষত গুৰুত্ব দিয়া ধাৰণাটোৱেই মূল ভাৱ; প্ৰথম আৰু শেষ অনুচ্ছেদে ইয়াক স্পষ্ট কৰে।
- বেজবৰুৱাৰ সাহিত্যকৃতি
- লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা অসমীয়া সাহিত্যৰ ব্যংগ আৰু বুৰঞ্জীমূলক ৰচনাৰ বাবে বিখ্যাত; তেওঁৰ 'বুঢ়ী আইৰ সাধু' লোককথাৰ সংগ্ৰহ।
- চৰিত্ৰ-বিশ্লেষণৰ তিনিটা উপাদান
- চৰিত্ৰ এটাৰ গুণ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ তেওঁৰ কাৰ্য, তেওঁৰ সংলাপ, আৰু আন চৰিত্ৰই তেওঁৰ বিষয়ে কৰা মন্তব্য - এই তিনিটা দিশ চাব লাগে।
- উদ্ধৃতি ব্যাখ্যাৰ স্তৰ
- উদ্ধৃতি এটাৰ ব্যাখ্যাত প্ৰথমে আক্ষৰিক অৰ্থ, তাৰ পিছত তাৎপৰ্য, আৰু শেষত প্ৰসংগত ইয়াৰ স্থান - এই তিনিটা স্তৰ ক্ৰমে লিখিব লাগে।
- সাহিত্যিক ব্যংগ
- ব্যংগত লেখকে পোনপটীয়াকৈ নিন্দা নকৰি পৰোক্ষভাৱে সমাজ বা ব্যক্তিৰ দোষ দেখুৱায়; হাস্যৰ মাজেৰে গভীৰ সমালোচনা কৰাটো ইয়াৰ বৈশিষ্ট্য।
- উপমা অলংকাৰ
- উপমাত 'দৰে', 'নিচিনে', 'সদৃশ' আদি শব্দেৰে এটা বস্তুক আন এটা বস্তুৰ লগত তুলনা কৰা হয়; দুয়োটা বস্তু পৃথক হৈ থাকে।
- ৰূপক অলংকাৰ
- ৰূপকত তুলনাৰ শব্দ নাথাকি এটা বস্তুক পোনপটীয়াকৈ আন এটা বুলি কোৱা হয়; যেনে 'জীৱন এখন নদী' - ইয়াত নদী বুলি ৰূপক।
- অনুপ্ৰাস অলংকাৰ
- অনুপ্ৰাসত এটা কবিতাৰ ভিতৰত একে ধ্বনি বা ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটি শ্ৰুতিমধুৰতা সৃষ্টি হয়; শব্দৰ অৰ্থতকৈ ধ্বনিৰ পুনৰাবৃত্তি মুখ্য।
- মাত্ৰাবৃত্ত ছন্দ
- মাত্ৰাবৃত্ত ছন্দত প্ৰতিটো শব্দ বা পদৰ মাত্ৰা গণনা কৰি ছন্দ নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়; অক্ষৰবৃত্ত ছন্দত দীঘ-চুটি অক্ষৰৰ ক্ৰমে ছন্দ ঠিক হয়।
- কবিতাৰ প্ৰতীক
- প্ৰতীক হৈছে কবিতাত ব্যৱহৃত এনে বস্তু বা চিত্ৰ যিয়ে আক্ষৰিক অৰ্থৰ বাহিৰেও গভীৰ ভাৱ সূচায়; যেনে পোহৰে আশা বা জ্ঞান সূচাব পাৰে।
- আদি কবি হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী
- হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীক অসমীয়া আধুনিক কবিতাৰ আদি কবি বুলি জনা যায়; তেওঁ গদ্যতো আধুনিকতাৰ সূচনা কৰিছিল আৰু 'অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ' ৰচনা কৰিছিল।
- কৰুণ ৰস
- কৰুণ ৰসত কবিতাৰ ভাৱ কৰুণা, শোক বা বেদনাত কেন্দ্ৰীভূত হয়; শব্দৰ কোমলতা আৰু দুখৰ প্ৰকাশে ইয়াক চিনাক্ত কৰাত সহায় কৰে।
- ঘটনাৰ কাৰণ-ফল
- পূৰক পঢ়নত 'কিয় এনে ঘটিল' প্ৰশ্নৰ উত্তৰ প্ৰায়ে পূৰ্বৰ ঘটনাত থাকে; কাৰণ চিনাক্ত কৰিলে ফলাফলৰ ব্যাখ্যা সহজ হয়।
- সময়-ৰেখা পদ্ধতি
- কাহিনীৰ প্ৰতিটো ঘটনাৰ সময়, স্থান আৰু কৰ্তা একত্ৰিত কৰি তালিকা প্ৰস্তুত কৰিলে ঘটনা-ক্ৰমৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ সোনকালে আৰু শুদ্ধভাৱে দিব পাৰি।
- লেখকৰ উদ্দেশ্য
- পূৰক পঢ়নৰ কাহিনীত লেখকে দিব বিচৰা শিক্ষা বা নৈতিক দিশেই উদ্দেশ্য; ইয়াৰ উত্তৰত কাহিনীৰ পৰা এটা স্পষ্ট উপদেশ উল্লেখ কৰিব লাগে।
- দীৰ্ঘ সন্ধি
- দীৰ্ঘ সন্ধিত 'অ' বা 'আ'ৰ পিছত 'অ' বা 'আ' আহিলে দুয়ো মিলি 'আ' হয়; যেনে 'ৰাম + আলয় = ৰামালয়'।
- গুণ সন্ধি
- গুণ সন্ধিত 'অ' বা 'আ'ৰ পিছত 'ই' বা 'ঈ' আহিলে 'এ' হয়; 'উ' বা 'ঊ' আহিলে 'ও' হয়; 'ঋ' আহিলে 'অৰ্' হয়।
- কৰ্মধাৰয় সমাস
- কৰ্মধাৰয় সমাসত বিশেষণ আৰু বিশেষ্য বা বিশেষ্য আৰু বিশেষ্য মিলি এটা পদ হয়; ইয়াত এটা পদে আনটোৰ গুণ বা প্ৰকাৰ নিৰ্ণয় কৰে।
- বহুব্ৰীহি সমাস
- বহুব্ৰীহি সমাসত সমস্ত পদটোৱে অন্য এটা অৰ্থ সূচায়; যেনে 'দীঘল-কাণ' মানে দীঘল কাণ থকা ব্যক্তি, কাণ নহয়।
- কৰণ কাৰক
- কৰণ কাৰকত কৰ্ম সম্পন্ন কৰাৰ সঁজুলি বা উপায় সূচোৱা হয়; ইয়াৰ বিভক্তি 'ৰে', 'এৰে', 'দ্বাৰা' আদি; যেনে 'কলমেৰে লিখিলে'।
- অধিকৰণ কাৰক
- অধিকৰণ কাৰকত ক্ৰিয়া সংঘটিত হোৱা স্থান বা সময় সূচোৱা হয়; ইয়াৰ বিভক্তি 'ত', 'এত' আদি; যেনে 'ঘৰত আছে'।
- উপসৰ্গ
- উপসৰ্গ শব্দৰ আগত যোগ হৈ তাৰ অৰ্থ সলনি বা বিশেষিত কৰে; 'প্ৰ', 'পৰা', 'অপ', 'অনু', 'সু' আদি অসমীয়া উপসৰ্গৰ উদাহৰণ।
- ৰচনাৰ গাঁথনি
- ৰচনা তিনি ভাগত গঠিত: ভূমিকা, মূল অংশ, আৰু উপসংহাৰ; ভূমিকা মুঠ ৰচনাৰ প্ৰায় ১০-১৫% আৰু উপসংহাৰ প্ৰায় ১০% ৰাখিব লাগে।
- সংযোগ শব্দ
- সংযোগ শব্দই অনুচ্ছেদৰ মাজত সম্পৰ্ক স্পষ্ট কৰে; 'তদুপৰি', 'সেয়েহে', 'উদাহৰণস্বৰূপে', 'সামৰণিত' আদি ইয়াৰ উদাহৰণ।
- বস্তুনিষ্ঠ ভাষা
- প্ৰবন্ধত 'মই' বা 'আমি'ৰ অতি ব্যৱহাৰ এৰি তথ্য আৰু যুক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰা ভাষাক বস্তুনিষ্ঠ ভাষা বোলে; ই ৰচনাক বিশ্বাসযোগ্য কৰে।
- ৰচনাৰ পৰিসৰ নিৰ্ধাৰণ
- ৰচনা আৰম্ভ কৰাৰ আগতে বিষয়ৰ পৰিসৰ ঠিক কৰিব লাগে; যেনে পৰিৱেশ ৰচনাত কাৰণ, প্ৰভাৱ আৰু সমাধান - এই তিনিটা অংশ ল'ব পাৰি।
- প্ৰসংগগত শব্দাৰ্থ
- অপঠিত গদ্যাংশত শব্দ এটাৰ অৰ্থ তাৰ সাধাৰণ অৰ্থতকৈ প্ৰসংগৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল; আগে-পিছৰ বাক্যই শুদ্ধ অৰ্থ নিৰ্ণয়ত সহায় কৰে।
- সংক্ষিপ্তকৰণ
- সংক্ষিপ্তকৰণত গদ্যাংশৰ মূল বাক্যবোৰৰ ভাৱ নিজৰ শব্দত চমুকৈ লিখিব লাগে; মূল বাক্য হুবহু তুলি দিলে সংক্ষিপ্তকৰণ নহয়।
- সত্য-অসত্য প্ৰশ্ন
- সত্য বা অসত্য নিৰ্ণয় কৰিবলৈ গদ্যাংশত থকা প্ৰমাণ উল্লেখ কৰিব লাগে; নিজৰ সাধাৰণ জ্ঞানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিলে ভুল উত্তৰৰ সম্ভাৱনা বাঢ়ে।
- আৱেদন-পত্ৰৰ বিষয় শাৰী
- আৱেদন-পত্ৰত সম্বোধনৰ ওপৰত বা তলত এটা শাৰীত 'বিষয়' লিখিব লাগে; বিষয়টো চমু, স্পষ্ট আৰু পত্ৰৰ উদ্দেশ্য সূচক হ'ব লাগে।
- আৱেদন-পত্ৰৰ ক্ৰম
- আৱেদন-পত্ৰত প্ৰেৰকৰ ঠিকনা, প্ৰাপকৰ ঠিকনা, বিষয়, সম্বোধন, মূল অংশ, উপসংহাৰ, আৰু প্ৰেৰকৰ স্বাক্ষৰ - এই ক্ৰম অনুসৰণ কৰিব লাগে।
- উপযুক্ত সম্বোধন
- পত্ৰত প্ৰাপকৰ পদ অনুসাৰে সম্বোধন বাছনি কৰিব লাগে; 'শ্ৰদ্ধাস্পদ', 'মহোদয়', 'মাননীয়' আদি শব্দই প্ৰাপকৰ স্থান আৰু সম্বন্ধ সূচায়।