One question at a time. Build your GCE O/L Tamil Language & Literature understanding.
First 50 of 200 questions. Each one lists the choices, the correct answer, and an explanation. The checker at the top of this page saves progress in this browser when it is available.
Continue in the practice tool above to load more questions, 50 at a time.
தமிழ் நெடுங்கணக்கில் உயிர் எழுத்துகள் பன்னிரண்டு ஆகும்: அ, ஆ, இ, ஈ, உ, ஊ, எ, ஏ, ஐ, ஒ, ஓ, ஔ. மெய் எழுத்துகள் பதினெட்டு; உயிர்மெய் எழுத்துகள் இருநூற்று பதினாறு. எனவே கேள்விக்கு ஏற்ற சரியான எண்ணிக்கை பன்னிரண்டு.
ஒரு பொருளின் பெயரை நேரடியாகக் குறிக்கும் பெயர்ச்சொல் பொருட்பெயர் எனப்படும். 'மரம்' என்பது ஒரு பொருளைக் குறிக்கிறது; இடத்தையோ உறுப்பையோ தொழிலையோ குறிக்கவில்லை. எனவே இது பொருட்பெயர்.
'மாணவனை' என்பதில் 'ஐ' என்னும் உருபு இணைந்துள்ளது. தமிழில் 'ஐ' இரண்டாம் வேற்றுமைக்கு உரிய உருபு; செயப்படுபொருளைக் குறிக்கும். முதல் வேற்றுமைக்கு உருபு இல்லை; மூன்றாம் வேற்றுமைக்கு 'ஆல்' முதலியன வரும்.
'படித்தான்' என்பதில் 'இன்' கால இடைநிலை வருகிறது; இது முடிந்த செயலைக் காட்டும் இறந்தகால வடிவம். நிகழ்காலத்தில் 'படிக்கிறான்' என்றும், எதிர்காலத்தில் 'படிப்பான்' என்றும் வரும். எனவே இது இறந்தகாலம்.
ல் ஈற்றுச் சொல்லுடன் வல்லினம் முதலாக வரும்போது ல், ற் ஆகத் திரிந்து புணரும். 'கல்' + 'தூண்' என்பதில் த் வல்லினம் முதலில் வருகிறது; எனவே 'கற்றூண்' என்பது சரியான வடிவம். இது வல்லினம் மிகுந்த புணர்ச்சிக்கு எடுத்துக்காட்டு.
'நன்றாக' என்பது 'படிக்கிறான்' என்னும் வினையின் விதத்தை விளக்குகிறது; வினையைச் சார்ந்து நிற்கும் சொல் வினையடை. வினையை விளக்காமல் பெயரை விளக்கினால் அது பெயரடை. இங்கு வினையே விளக்கப்படுவதால் 'நன்றாக' வினையடை.
தமிழ் ஒரு இறுதி வினை மொழி; வாக்கியத்தில் எழுவாய் முதலில் வந்து, செயப்படுபொருள் அதன்பின் வந்து, பயனிலை இறுதியில் நிற்கும். 'மாணவன் புத்தகத்தைப் படித்தான்' என்பது இந்த வரிசைக்கு எடுத்துக்காட்டு. எனவே எழுவாய் + செயப்படுபொருள் + பயனிலை என்பது இயல்பான வரிசை.
தமிழில் படர்க்கைப் பெயர்கள் ஆண்பால், பெண்பால், பலர்பால், ஒன்றன்பால், பலவின்பால் எனப் பிரிகின்றன. 'அவர்கள்' பல மனிதர்களைக் குறிக்கும் மரியாதைப் பலர்பால் வடிவம். 'அவன்' ஆண்பாலையும், 'அவள்' பெண்பாலையும், 'அது' ஒன்றன்பாலையும் குறிக்கும்.
'செம்மலர்' என்பது 'சிவந்த மலர்' என விரிகிறது; அடைமொழி ஒரு பண்பைக் கூறி பெயரை விளக்குகிறது. பண்பு + பெயர் என அமையும் தொகை பண்புத்தொகை ஆகும். உவமைத்தொகையில் 'போன்ற' என்னும் பொருள் தொக்கி நிற்கும்; இங்கு அது இல்லை.
செயப்பாட்டுவினையில் செய்பவர் 'ஆல்' உருபுடன் வருவார்; செயல் செயப்படுபொருள்மீது ஏற்றப்படும். 'அவனால் பாடப்பட்டது' என்பதில் 'ஆல்' உருபும் 'பட்டு' வினையும் இணைந்து செயப்பாட்டு வினையை உருவாக்குகின்றன. 'அவன் பாடினான்' செய்வினை; 'பாடு' ஏவல் வடிவம்.
தமிழ் நெடுங்கணக்கில் க் முதல் ன் வரை பதினெட்டு மெய்யெழுத்துகள் உள்ளன. இவை வல்லினம், மெல்லினம், இடையினம் என மூன்று வகையாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. எனவே மெய்யெழுத்துகளின் மொத்த எண்ணிக்கை 18 ஆகும்.
மெல்லின மெய்யெழுத்துகள் ங், ஞ், ண், ந், ம், ன் ஆகிய ஆறாகும். இவை மூக்கொலி தன்மையுடன் ஒலிக்கப்படுகின்றன. வல்லினமும் இடையினமும் வேறு தொகுதிகளைச் சேர்ந்தவை.
12 உயிரெழுத்துகளும் 18 மெய்யெழுத்துகளும் சேர்ந்து உயிர்மெய்யெழுத்துகள் உருவாகின்றன. 12 × 18 = 216 ஆகும். இவை க, கா, கி போன்ற வடிவங்களில் அமையும்.
‘மண்’ என்பதன் இறுதி ‘ண்’ மாறாமலும், ‘குடம்’ என்பதன் முதல் ‘க’ மாறாமலும் இணைவதால் இது இயல்பு புணர்ச்சி. விகாரப் புணர்ச்சியில் ஏதேனும் எழுத்து தோன்றல், மறைதல் அல்லது திரிதல் நிகழும். இங்கு அவ்வாறு எந்த மாற்றமும் இல்லை.
‘கையால்’ என்பதில் ‘ஆல்’ என்னும் உருபு கருவியைக் குறிக்கிறது. இது மூன்றாம் வேற்றுமைக்கு உரிய உருபாகும். ‘ஐ’ இரண்டாம் வேற்றுமைக்கும், ‘கு’ நான்காம் வேற்றுமைக்கும், ‘இல்’ ஏழாம் வேற்றுமைக்கும் உரியவை.
‘படித்து’ என்பது முதல் வினையின் முடிவைக் காட்டாமல் அடுத்த வினையோடு இணைந்து நிற்கிறது. காலம், இடம், ஆள் ஆகியவற்றை முடிவாகக் காட்டாத இத்தகைய வடிவம் வினையெச்சம் ஆகும். வினைமுற்று வாக்கியத்தை முடிக்கும்.
‘மரக்கிளை’ என்பது ‘மரத்தின் கிளை’ என்னும் ஆறாம் வேற்றுமைத் தொடரின் சுருக்கமாகும். வேற்றுமை உருபு மறைந்து பெயர்ச்சொற்கள் இணைவது வேற்றுமைத்தொகை. ‘செம்மலர்’ போன்ற பண்பு சொல்லும், ‘மலரன்ன கண்’ போன்ற உவமையும் இதிலிருந்து வேறுபடும்.
ஒரே சொல் பொருள் வலிமைக்காக மீண்டும் மீண்டும் வந்து அமைவது அடுக்குத்தொடர். ‘தினந்தினம்’ என்பதில் ‘தினம்’ என்னும் சொல் இரண்டு முறை வந்துள்ளது. இரட்டைக்கிளவி என்பது ஒலி வேறுபாட்டுடன் கூடிய இணைச் சொல்; ஒருபொருள் பன்மொழி வேறுபட்ட சொற்களால் ஒரே பொருளைத் தரும்.
ஒரே சொல் சூழலுக்கு ஏற்ப பல பொருள்களைத் தரும்போது அது ‘பல்பொருள் ஒரு மொழி’ எனப்படும். ‘மான்’ விலங்கு, அளவு என்று இரு பொருள்களில் வருகிறது. ஒருபொருள் பன்மொழி அதற்கு நேர் எதிரானது.
‘இருபது’ என்பது எண்ணிக்கையைக் குறிக்கும் பெயர்; அதனால் எண்ணுப்பெயர் ஆகும். பொருட்பெயர் உயர் பொருள்களையும், இடப்பெயர் இடங்களையும், பண்புப்பெயர் பண்புகளையும் குறிக்கும். இங்கு எண்ணிக்கையே முதன்மைப் பொருள்.
ஆய்த எழுத்து 'ஃ' ஒன்றே. அது உயிர் எழுத்துகளிலும் சேர்க்கப்படுவதில்லை; வல்லினம், மெல்லினம், இடையினம் ஆகிய மெய்யினங்களிலும் சேர்க்கப்படுவதில்லை. தனித்து நிற்கும் ஒரு சிறப்பு எழுத்தாகும்.
இயல்பு புணர்ச்சியில் சொற்கள் திரிபின்றி இணைகின்றன. விகாரப் புணர்ச்சியில் எழுத்து தோன்றல், திரிதல், கெடுதல் ஆகிய மாற்றங்கள் நிகழும். எனவே திரிபில்லாத இணைவு இயல்பு புணர்ச்சி எனப்படும்.
தமிழில் எட்டு வேற்றுமைகள் உள்ளன. நான்காம் வேற்றுமை உடைமைப் பொருளைக் காட்டி, 'கு' என்னும் உருபைப் பெறும். 'ஆல்' மூன்றாம் வேற்றுமைக்கும், 'இன்' ஐந்தாம் வேற்றுமைக்கும், 'இல்' ஏழாம் வேற்றுமைக்கும் உரியவை.
'கயல்' என்பது மீன்; அதன் விழி போன்ற விழி என்பது உவமை. உவமையையும் உவமிக்கப்படும் பொருளையும் ஒன்றாகச் சொல்வது உவமைத்தொகை. எனவே 'கயல்விழி' உவமைத்தொகையாகும்.
தானே செய்வது தன்வினை; பிறரைக் கொண்டு செய்வது பிறவினை. 'செய்வித்தான்', 'படிப்பித்தான்' போன்ற வடிவங்கள் பிறவினையைக் காட்டுகின்றன. செயப்பாட்டுவினை செயலைப் பாடுபொருளை முன்னிலைப்படுத்தும்.
'ஓடும்' என்பது வினையின் அடிப்படையில் அமைந்து, அடுத்து வரும் 'குதிரை' என்னும் பெயரைக் கொண்டு முடிகிறது. பெயரைக் கொண்டு முடியும் வினைச்சொல் பெயரெச்சம் ஆகும். வினையெச்சம் வினையைக் கொண்டு முடியும்.
பண்புப்பெயர் என்பது ஒரு பொருளின் பண்பைப் பெயராகக் காட்டும். 'அழகு', 'இனிமை', 'பெருமை' போன்றவை பண்புப்பெயர்கள். பொருட்பெயர் பொருளையும், இடப்பெயர் இடத்தையும், தொழிற்பெயர் தொழிலையும் குறிக்கும்.
'எழுதினான்' என்பதைப் பகுக்கும்போது 'எழுது' பகுதி, 'இன்' இடைநிலை, 'ஆன்' விகுதி ஆகும். விகுதி வினைச் சொல்லின் இறுதியில் நின்று பால், எண், இடம் ஆகியவற்றைக் காட்டும். இங்கு 'ஆன்' ஆண்பாலைக் காட்டுகிறது.
சொற்கள் இணைந்து வேறொரு பொருளை உணர்த்துவது அன்மொழித்தொகை. 'பொற்றொடி' என்பது பொன்னாலான தொடி என்று நேரடியாகப் பொருள் தராமல், அதை அணிந்த மகளைக் குறிக்கிறது. எனவே இது அன்மொழித்தொகை.
'வீட்டில்' என்பது ஏழாம் வேற்றுமை வடிவம். அதன் உருபு 'இல்' ஆகும்; இது இடத்தைக் காட்டுகிறது. 'ஐ' இரண்டாம் வேற்றுமைக்கும், 'கு' நான்காம் வேற்றுமைக்கும், 'ஆல்' மூன்றாம் வேற்றுமைக்கும் உரியவை.
இடைச்சொல் என்பது பெயர், வினை ஆகியவற்றின் இடையே வந்து பொருள் தொடர்பைக் காட்டும் சொல். ‘ஆனால்’ என்பது எதிர்மறைப் பொருள் கொண்டு இரு சொற்றொடர்களை இணைக்கும் இடைச்சொல் ஆகும். ‘மரம்’ பெயர்ச்சொல்; ‘நடந்தான்’ வினைச்சொல்; ‘அழகு’ பண்புப் பெயர்.
‘படித்தான்’ என்பதில் ‘-த்-’ என்னும் இறந்தகால இடைநிலை வெளிப்படுகிறது. இறந்தகால இடைநிலை பெற்று முடிந்த செயலைக் காட்டுவதால் இது இறந்தகால வினைச்சொல். நிகழ்காலம் ‘படிக்கிறான்’ எனவும் எதிர்காலம் ‘படிப்பான்’ எனவும் வரும்.
உயிர்மெய்யெழுத்து மெய்யெழுத்தின் அடிப்படையில் உயிரெழுத்தின் ஒலி சேரும்போது உருவாகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, ‘க்’ என்னும் மெய்யுடன் ‘அ’ என்னும் உயிர் சேர்ந்து ‘க’ என்னும் உயிர்மெய் உருவாகிறது. எனவே உருவாக்க வரிசை மெய் + உயிர் ஆகும்.
‘உம்மை’ என்பது ‘-உம்’ என்னும் இடைச்சொல் காட்டும் சேர்ப்புப் பொருள். ‘தாயும் தந்தையும்’ என்பதில் ‘உம்’ வெளிப்படையாக இருந்து பின்னர் மறைந்து ‘தாய்தந்தை’ என வருவதால் இது உம்மைத் தொகை. வேற்றுமைத் தொகையில் வேற்றுமை உருபு மறையும்; பண்புத் தொகையில் பண்பு முதன்மைப்படும்.
வினையின் செயல் நடக்கும் முறையைக் காட்டுவது வினையுரிச்சொல். ‘விரைவாக’ என்பது ஒரு செயல் நடைபெறும் வேகத்தைக் காட்டுவதால் வினையுரிச்சொல் ஆகும். ‘மரம்’ பெயர்ச்சொல்; ‘பாடினான்’ வினைச்சொல்; ‘அழகு’ பண்புப் பெயர்.
பல பொருள்கள் அல்லது நபர்கள் ஒன்று சேர்ந்த கூட்டத்தை ஒருசொல்லாகக் குறிப்பது தொகைப் பெயர். ‘மக்கள்’ என்பது பலரை ஒரு கூட்டமாகக் குறிப்பதால் தொகைப் பெயர். பொருட் பெயர் தனிப்பொருளையும், பண்புப் பெயர் பண்பையும் குறிக்கும்.
கண்ணால் காணக்கூடிய ஒரு பொருளின் பெயரைக் குறிப்பது பொருட் பெயர். ‘தாமரை’ ஒரு மலரின் பெயராக வெளிப்படையாக நிற்பதால் பொருட் பெயர். பண்புப் பெயர் பண்பையும், தொகைப் பெயர் கூட்டத்தையும் குறிக்கும்.
கூட்டு வாக்கியத்தில் பொருளை முழுமையாக நிறைவு செய்யாது மற்றொரு வாக்கியத்தைச் சார்ந்து வருவது துணை வாக்கியம். ‘மழை பெய்தால்’ என்பது நிபந்தனையைக் காட்டி ‘நான் வரமாட்டேன்’ என்பதைச் சார்ந்திருப்பதால் துணை வாக்கியம். முதன்மை வாக்கியம் தனித்து முழுப் பொருள் தரும்.
ஒருவரை ஏவும் அல்லது வேண்டுகோள் விடுக்கும் பொருளில் வரும் வினைமுற்று வியங்கோள் வினைமுற்று. ‘வருக’ என்பது ‘நீ வருவாயாக’ என்னும் ஏவல் பொருளைத் தருவதால் வியங்கோள். தெரிநிலை வினைமுற்று காலத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டும்.
செயப்படுபொருள் முதன்மையாக நின்று செயலை ஏற்றுக்கொள்வது செயப்பாட்டு வினை. ‘கடிதம் எழுதப்பட்டது’ என்பதில் கடிதம் எழுதும் செயலை ஏற்றுக்கொள்வதால் இது செயப்பாடு ஆகும். செய்வினையில் செய்பவர் முதன்மையாக நிற்பார்.
தமிழில் பெயர்ச்சொற்கள் தன்மை, முன்னிலை, படர்க்கை என மூன்று நிலைகளில் வரும். பேசுபவரைக் குறிக்கும் சொல் தன்மைப் பெயர்; ‘நான்’ பேசுபவரைக் குறிப்பதால் அது தன்மைப் பெயர் ஆகும்.
புணர்ச்சியில் முதல் சொல்லின் இறுதி மெய் வேறொரு மெய்யாகத் திரிவது விகாரப் புணர்ச்சி எனப்படும். கல் என்பதன் இறுதி ‘ல்’ தூண் என்பதற்கு முன் ‘ற்’ ஆகத் திரிந்து ‘கற்றூண்’ என்னும் வடிவம் உருவாகிறது.
ஒரு வினையின் செயலை முடித்து, அடுத்து வரும் மற்றொரு வினையைச் சார்ந்து நிற்கும் வடிவம் வினையெச்சம். ‘பாடி’ என்பது ‘மகிழ்ந்தான்’ என்னும் வினைமுற்றைச் சார்ந்து நிற்பதால் வினையெச்சம் ஆகும்.
இரண்டு தனிவாக்கியங்கள் ‘ஆனால்’ போன்ற இணைப்புச் சொல்லால் இணைந்து ஒரே வாக்கியமாகும்போது அது கலவை வாக்கியம் எனப்படும். இங்கு ‘படித்தான்’ என்பதும் ‘தோல்வியுற்றான்’ என்பதும் தனித்தனியே முடியக்கூடிய இரு முடிவு வினைகள் ஆகும்.
‘அருவருப்பு’ என்பது வெறுப்பு அல்லது கசப்புணர்வைக் குறிக்கும். பொருள் ஒத்த சொல் என்பதால் அதே உணர்வைத் தரும் ‘வெறுப்பு’ சரியான தேர்வு. ஏனைய சொற்கள் வேறு உணர்வுகளைக் குறிக்கின்றன.
‘கண்ணை மூடிக்கொண்டு’ என்பது உண்மையைக் கவனிக்காமல் அல்லது பொறுப்பின்றி நடப்பதைக் குறிக்கும் மரபுத்தொடர். இங்கு கவனமின்மையே முதன்மைப் பொருள். கவனத்துடன் என்பது இதற்கு நேரெதிரான பொருள்.
‘தளர்வு’ என்பது தளர்ந்த அல்லது சோர்ந்த நிலையைக் குறிக்கும். அதற்கு எதிரான நிலை உறுதியுடைமை ஆகும். சோர்வு, மென்மை, இளைப்பு ஆகியவை தளர்வுடன் தொடர்புடையவை.
‘கால்’ என்பது பல்பொருள் சொல்; உடல் உறுப்பு, அளவின் நான்கில் ஒரு பங்கு எனப் பொருள் மாறும். ‘கால்பங்கு’ என்பது பங்கின் அளவைக் குறிக்கிறது. ஏனைய தொடர்களில் உறுப்பு அல்லது வேறு சொல் பொருந்துகிறது.
‘மணிக்கூடு’ என்பது மணி அடிக்கும் கூடு என்னும் பொருளில் அமைந்த புணர்ச்சிச் சொல். அதன் இரு பகுதிகள் ‘மணி’ மற்றும் ‘கூடு’ ஆகும். ‘கூடம்’, ‘கூடல்’ ஆகியவை வேறு சொற்கள்.
‘உண்மை’ என்னும் சொல் ‘உண்’ என்னும் வேர்ச்சொல்லுடன் ‘மை’ விகுதி சேர்ந்து உருவானது. வேர்ச்சொல் என்பது புதிய சொற்கள் உருவாகும் அடிப்படைப் பகுதி. ‘உணர்வு’, ‘உணவு’ ஆகியவை வேறு சொற்கள்; ‘மை’ விகுதி மட்டுமே.