STPM Bahasa Tamil 912 key terms

ஒரு மொழியில் பொருள் வேறுபாட்டை உண்டாக்கும் மிகச் சிறிய குரல் அலகு. எடுத்துக்காட்டாக, தமிழில் 'கல்' என்பதிலுள்ள க் ஒலியை மாற்றினால் வேறு சொல் உருவாகும்.

பொருள் தரும் மிகச் சிறிய மொழி அலகு; தனித்து வரலாம் அல்லது சொல்லுக்குள் இணைந்து வரலாம். 'பாடுகிறான்' என்பதில் பாடு, கிறு, ஆன் ஆகியவை உருபன்களாகப் பிரிகின்றன.

ஒரே ஒலியனின் சூழலைப் பொறுத்து மாறும் ஒலிப்பு வடிவம்; இதனால் பொருள் மாறாது. எடுத்துக்காட்டாக, சொல்லின் இடையில் வரும் 'க' ஒலியன் [ஹ] ஆக ஒலிப்பது.

இரண்டு சொற்கள் ஒன்றோடொன்று இணையும்போது ஏற்படும் ஒலி மாற்றம். 'மரம் + வேர் = மரவேர்' என்பது போன்ற இணைவு விதிகளை விளக்கும் இலக்கணப் பகுதியாகும்.

பகுக்க முடியாத அடிப்படைச் சொல்; புதிய சொற்கள் உருவாகும் அடித்தளம். 'எழுது' என்பது எழுதுதல், எழுத்து, எழுத்தாளன் ஆகிய சொற்கள் உருவாகக் காரணமான வேர்.

வேர்ச்சொல்லுக்கும் விகுதிக்கும் இடையே இணைப்புக்காகச் சேர்க்கப்படும் உருபன்; பொருள் மாற்றத்தைத் தராது. 'படித்தான்' என்பதில் வரும் 'த்' இதற்கு எடுத்துக்காட்டு.

சொல்லின் இறுதியில் வந்து பால், எண், காலம், இடம் போன்ற இலக்கணக் கருத்துகளை உணர்த்தும் உருபு. 'வந்தான்' என்பதில் 'ஆன்' ஆண்பாலைக் காட்டும் விகுதியாகும்.

வேருக்கும் விகுதிக்கும் இடையில் வந்து காலம் அல்லது செயல் தன்மையை உணர்த்தும் உருபு. 'நடந்தான்' என்பதில் 'ந்' இறந்தகாலத்தைக் காட்டும் இடைநிலையாக வருகிறது.

பெயர்ச்சொல்லுக்குப் பின் வந்து வேற்றுமை உறவைக் காட்டும் உருபு. 'மரத்தை' என்பதில் 'ஐ' இரண்டாம் வேற்றுமை உருபாக வந்து செயப்படுபொருள் உறவைத் தெரிவிக்கிறது.

ஒரு மொழியின் சொல்லை மற்றொரு மொழியின் எழுத்துகளில் ஒலிப்படியாக எழுதுதல். 'Computer' என்பதை 'கம்ப்யூட்டர்' என எழுதுவது ஒலிபெயர்ப்பு; 'கணினி' என எழுதுவது மொழிபெயர்ப்பு.

தொடரில் செயலைச் செய்வது யார் அல்லது எது என்பதைக் காட்டும் பகுதி. 'மாணவன் பாடினான்' என்பதில் 'மாணவன்' எழுவாய்; பயனிலையுடன் இணைந்து தொடரின் அடிப்படை அமைப்பை உருவாக்குகிறது.

எழுவாயைப் பற்றிச் சொல்லப்படும் செயல் அல்லது நிலையை உணர்த்தும் தொடர்பகுதி. 'மாணவன் பாடினான்' என்பதில் 'பாடினான்' பயனிலை; தொடரின் முடிவில் வந்து கருத்தை முழுமையாக்குகிறது.

செயலின் பயன் சென்றடையும் பொருள் அல்லது இலக்கு. 'மீனா புத்தகத்தைப் படித்தாள்' என்பதில் 'புத்தகத்தை' செயப்படுபொருள்; பொதுவாக வேற்றுமை உருபுடன் தொடரில் இடம்பெறும்.

பெயர்ச்சொல் தொடரில் பிற சொற்களுடன் கொள்ளும் உறவைக் காட்டும் உருபு. தமிழில் எட்டு வேற்றுமைகள் உள்ளன; 'ஐ', 'ஆல்', 'கு' போன்றவை முக்கிய உருபுகளாகும்.

இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தனித்தொடர்கள் இணைந்து உருவாகும் தொடர். இணைப்புச் சொற்கள் அல்லது வினையெச்சம் மூலம் பகுதிகள் இணைக்கப்படும்; ஒவ்வொரு பகுதியும் தனிக் கருத்தைத் தரும்.

ஒரு சொல் குறிக்கும் கருத்து அல்லது அடிப்படைப் பொருள்; அகராதியில் தரப்படுவது. சூழலுக்கு ஏற்ப இது விரிவடையும்; நேர்ப்பொருள், உள்ளுறைப் பொருள் எனப் பிரித்து ஆய்வு செய்யலாம்.

ஒரே அல்லது மிக நெருக்கமான பொருள் தரும் இரண்டு சொற்கள். 'வீடு' – 'இல்லம்', 'மனம்' – 'உள்ளம்' போன்றவை எடுத்துக்காட்டு; சூழலுக்கு ஏற்பச் சரியான சொல்லைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

ஒன்றுக்கொன்று எதிரான பொருள் தரும் சொற்கள். 'இன்பம்' – 'துன்பம்', 'உயரம்' – 'தாழ்வு' போன்றவை சொற்களின் பொருள் உறவுகளை ஆய்வு செய்யவும் சொல்லாட்சியை வளப்படுத்தவும் பயன்படுகின்றன.

ஒரே சொல் சூழலுக்கு ஏற்பப் பல பொருள் தரும் நிலை. 'கால்' என்பது உடலுறுப்பு, ஆறு, பாதம் எனப் பல பொருள் தரும்; இது மொழியின் வளத்தையும் நெகிழ்வையும் காட்டுகிறது.

சொற்களின் நேர்ப்பொருள் அல்லாமல் சிறப்புப் பொருள் தரும் தொடர். 'கை கொடுத்து உதவுதல்' என்பது உதவி செய்தலைக் குறிக்கும்; மொழியின் பண்பாட்டுப் பின்னணியை இது பிரதிபலிக்கிறது.

'போல்', 'ஒப்ப', 'அன்ன' போன்ற உவம உருபுகளுடன் ஒரு பொருளை மற்றொன்றோடு ஒப்பிடும் அணி. 'மான் போன்ற கண்' என்பது உவமை; படிமம் வாசகரின் கற்பனையை விரிவாக்குகிறது.

ஒரு பத்தி அல்லது உரை விளக்க விரும்பும் மையக் கருத்து. படித்த பகுதியின் சாரத்தை ஒரு வாக்கியத்தில் சொல்லும்போது கிடைப்பது; துணைக் கருத்துகள் இதைத் தாங்கிப் பேசுகின்றன.

நேரடியாகச் சொல்லப்படாமல் சூழலிலிருந்து புரிந்துகொள்ளப்படும் பொருள். எழுத்தாளரின் குறிப்பால் வாசகர் ஊகித்து அறிவது; திறனாய்வுப் படித்தலுக்கும் தொனி அறிதலுக்கும் இன்றியமையாத திறனாகும்.

எழுத்தாளர் தம் கருத்தைச் சொல்லும் மனப்பான்மை அல்லது குரல். நையாண்டி, வேதனை, புகழ்ச்சி, எச்சரிக்கை எனப் பல வகைப்படும்; சொற்களின் தேர்வு மூலம் வாசகருக்கு உணர்த்தப்படுகிறது.

ஒரு நீண்ட உரையின் முக்கியக் கருத்துகளைச் சொந்தச் சொற்களில் சுருக்கி எழுதும் திறன். கருத்து மாறாமல், மிகை விவரங்களை நீக்கிக் குறிப்பிட்ட சொல் எண்ணிக்கைக்குள் எழுத வேண்டும்.

ஒரு தலைப்பைப் பற்றி முன்னுரை, உடல், முடிவு எனும் அமைப்பில் எழுதும் விரிவான எழுத்து வடிவம். கருத்துத் தொடர்ச்சி, பொருத்தமான எடுத்துக்காட்டுகள், தெளிவான நடை ஆகியவை தேவை.

சூழலுக்கும் படைப்பு வகைக்கும் ஏற்ப மொழியைப் பயன்படுத்தும் முறை. முறையான கட்டுரை நடை, உரையாடல் நடை, கவிதை நடை என வேறுபடும்; சொல்தேர்வும் வாக்கிய அமைப்பும் இதை வெளிப்படுத்தும்.

எழுத்தில் வாக்கியங்களும் பத்திகளும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து ஒரே கருத்தை நோக்கி நகரும் தன்மை. இணைப்புச் சொற்கள், பிரதிப்பெயர்கள், மீள்விளக்கங்கள் மூலம் இது உருவாக்கப்படுகிறது.

கிமு மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கிபி மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரை இயற்றப்பட்ட பழந்தமிழ்ப் பாடல்களின் தொகுப்பு. எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு ஆகியவை அடங்கும்; அகம், புறம் என இருவகைப்படும்.

தமிழின் மிகப் பழைய இலக்கண நூல்; தொல்காப்பியரால் இயற்றப்பட்டது. எழுத்து, சொல், பொருள் என மூன்று அதிகாரங்களைக் கொண்டது; சங்ககால மொழி நிலையை அறிய முதன்மை ஆதாரமாக உள்ளது.

குறுகிய நேரத்தில் நடைபெறும் ஒரே நிகழ்வை மையமாகக் கொண்ட நவீன உரைநடை வடிவம். குறைந்த கதாபாத்திரங்கள், ஒற்றைக் கருப்பொருள், இறுதியில் திருப்புமுனை ஆகியவை இதன் சிறப்புகள்.

மரபுக் கவிதையின் யாப்பு விதிகளைத் தளர்த்திப் பேச்சு மொழியில் சமூகக் கருத்துகளைச் சொல்லும் நவீன கவிதை வடிவம். படிமம், குறியீடு, சுதந்திரமான அடி அமைப்பு இதன் இயல்புகள்.

ஒரு மொழி ஆய்வில் அடைய விரும்பும் இலக்கு; ஆய்வுக் கேள்விக்கு நேரடியாகத் தொடர்புடையதாக இருக்க வேண்டும். தெளிவாகவும் அளவிடக்கூடிய வகையிலும் எழுதப்பட வேண்டும்.

ஆய்வுக் கேள்விகளுக்கு விடை காணத் தகவல்களைத் திரட்டும் முறை. நேர்காணல், வினாக்கொத்து, கள ஆய்வு, நூல் ஆய்வு எனப் பல வழிகள் உள்ளன; நம்பகத்தன்மை முக்கியம்.

ஆய்வில் பயன்படுத்திய நூல்கள், கட்டுரைகள், இணையத் தளங்களின் விவரங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில் பட்டியலிடுதல். ஆசிரியர், ஆண்டு, தலைப்பு, பதிப்பகம் ஆகியன இடம்பெற வேண்டும்.

பிறரின் கருத்தையோ சொற்களையோ எடுத்தாளும்போது மூலத்தை அடையாளம் காட்டும் முறை. ஆசிரியர் பெயர், ஆண்டு, பக்கம் குறிப்பிடப்பட வேண்டும்; இது திருட்டு எழுத்தைத் தவிர்க்க உதவுகிறது.

ஆய்வுக்காக முன்னரே தயாரிக்கப்பட்ட கேள்விகளின் தொகுப்பு. திறந்த, மூடிய கேள்விகள் இடம்பெறும்; கேள்விகள் தெளிவாகவும் சார்பற்றதாகவும் இருக்க வேண்டும்.