ASSEB HSLC First Language Assamese (MIL) flashcards
ASSEB HSLC First Language Assamese (MIL) · Build recall with a focused review session.
32 cards. Read the term and the definition here. The deck at the top of this page is optional.
- মূল ভাব
- গদ্যাংশই সামগ্ৰিকভাৱে প্ৰকাশ কৰা কেন্দ্ৰীয় ধাৰণা। ইয়াৰ উত্তৰ এখন বা দুখন বাক্যত দিয়া হয় আৰু গদ্যাংশৰ প্ৰথম বাক্য নকল কৰিলেই মূল ভাব প্ৰকাশ নহয়।
- প্ৰসংগগত শব্দাৰ্থ
- কোনো শব্দই গদ্যাংশৰ নিৰ্দিষ্ট বাক্যত যি অৰ্থ বহন কৰে, সেয়াই প্ৰসংগগত অৰ্থ। অভিধানৰ প্ৰথম অৰ্থৰ পৰিৱৰ্তে পাঠৰ প্ৰসংগ চাই উত্তৰ লিখিব লাগে।
- বিপৰীত শব্দ
- এটা শব্দৰ অৰ্থৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ বা প্ৰায় সম্পূৰ্ণ বিপৰীত অৰ্থ প্ৰকাশ কৰা শব্দ। যেনে জ্ঞানৰ বিপৰীত অজ্ঞান; উত্তৰত প্ৰসংগত প্ৰযোজ্য বিপৰীতটো বাছনি কৰা হয়।
- শিৰোনাম নিৰ্বাচন
- গদ্যাংশৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয়, মুখ্য চৰিত্ৰ বা মূল ঘটনা সূচোৱা সৰু বাক্যাংশই শিৰোনাম হয়। ই গদ্যাংশৰ এটা অংশৰ নাম নহয়, সমগ্ৰ ভাবৰ সংকেত দিয়ে।
- লেখকৰ অভিপ্ৰায়
- গদ্য পাঠে প্ৰকাশ কৰিব বিচৰা মূল শিক্ষা বা দৃষ্টিভংগী। উত্তৰত ঘটনাৰ তালিকা নিদি লেখকে কিয় ঘটনাটো বৰ্ণনা কৰিছে তাৰ ভাব সংক্ষেপে লিখা হয়।
- চৰিত্ৰ-বিশ্লেষণ
- পাঠৰ চৰিত্ৰ এটাৰ স্বভাৱ, কৰ্ম আৰু সংলাপৰ পৰা গুণ-দোষ নিৰ্ণয় কৰা। প্ৰতিটো গুণৰ সৈতে পাঠৰ এটা কৰ্ম বা সংলাপ উল্লেখ কৰিলে উত্তৰ প্ৰমাণিত হয়।
- ভাষা-শৈলী
- লেখকে ৰচনাত ব্যৱহাৰ কৰা সাধু বা চলিত ৰীতি, উপমা, ব্যংগ, প্ৰবহমানতা আদি বৈশিষ্ট্য। উত্তৰত পাঠত থকা শৈলীৰ নাম দি উদাহৰণ দিয়া হয়।
- সাধু ৰীতি
- সাধু ৰীতি হৈছে পুৰণি গদ্যৰ আৰু চলিত ৰীতি হৈছে কথিত ভাষাৰ ওচৰৰ ৰচনাৰীতি; দুয়োৰে ক্ৰিয়াৰ ৰূপত পাৰ্থক্য থাকে।
- পাঠভিত্তিক উত্তৰ
- কেৱল দিয়া পাঠৰ তথ্য আৰু ভাবৰ ভিত্তিত দিয়া উত্তৰ। ইয়াত বাহিৰা জ্ঞান, নিজৰ অনুমান বা অন্য পাঠৰ কথা যোগ কৰা নহয়; প্ৰশ্নই যিমান খুজিছে সিমানেই লিখা হয়।
- উপমা
- দুটা ভিন্ন বস্তুৰ মাজত সাদৃশ্য দেখুৱাই দিয়া অলংকাৰ। ইয়াত উপমেয়, উপমান আৰু যেন, দৰে, নিচিনে আদি উপমাবাচক শব্দ তিনিও থাকিব লাগে।
- ৰূপক
- উপমেয় আৰু উপমানক একাকাৰ কৰি দিয়া অলংকাৰ। ইয়াত উপমাবাচক শব্দ নাথাকে; যেনে চন্দ্ৰমুখী কন্যাৰ মুখখনেই চন্দ্ৰ বুলি কোৱা হয়।
- অনুপ্ৰাস
- একেটা ব্যঞ্জনবৰ্ণ বা বৰ্ণগুচ্ছৰ সুন্দৰ পুনৰাবৃত্তিৰে সৃষ্টি হোৱা অলংকাৰ। পদ্যত ধ্বনি-সৌন্দৰ্য বঢ়াবলৈ ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
- শ্লেষ
- এটা শব্দ বা বাক্যাংশই একেলগে দুটা বা অধিক অৰ্থ প্ৰকাশ কৰা অলংকাৰ। শ্ৰোতা বা পাঠকে প্ৰসংগৰ পৰা কোনটো অৰ্থ গ্ৰহণ কৰিব নিৰ্ণয় কৰে।
- অতিশয়োক্তি
- কোনো বস্তু বা ভাবক বাস্তৱতকৈ অতিশয় ডাঙৰ, সুন্দৰ বা ভয়ংকৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা অলংকাৰ। ই ভাবৰ তীব্ৰতা আৰু কবিতাৰ আবেদন বঢ়ায়।
- স্বৰসন্ধি
- স্বৰবৰ্ণৰ সৈতে স্বৰবৰ্ণ মিলি হোৱা সন্ধি। যেনে বিদ্যা + আলয় = বিদ্যালয়; ইয়াত অ/আ + অ/আ = আ হৈছে।
- কৰ্মধাৰয় সমাস
- বিশেষণ আৰু বিশেষ্য বা সমানাধিকাৰ পদ মিলি হোৱা সমাস; পূৰ্বপদে পৰপদক বিশেষিত কৰে। যেনে নীলপদ্ম = নীল বৰণৰ পদ্ম।
- বহুব্ৰীহি সমাস
- সমস্ত পদই অন্য এটা বস্তু বা ব্যক্তিক বুজোৱা সমাস; কোনো এটা পদ প্ৰধান নহয়। যেনে দশানন = দশ মুখ যাৰ, অৰ্থাৎ ৰাৱণ।
- কৰণ কাৰক
- ক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰিবলৈ ব্যৱহৃত যন্ত্ৰ বা উপায়। ইয়াৰ বিভক্তি -ৰে বা -দ্বাৰা হয়; যেনে সি কলমেৰে লিখে - কলম কৰণ কাৰক।
- কৰ্মবাচ্য
- যি বাক্যত কৰ্তাতকৈ কৰ্ম প্ৰধান হৈ উঠে আৰু ক্ৰিয়া কৰ্ম অনুসৰি পৰিৱৰ্তন হয়। যেনে ৰামে পঢ়ে → ৰামৰ দ্বাৰা পঢ়া হয়।
- জটিল বাক্য
- এটা প্ৰধান খণ্ডবাক্য আৰু এটা বা অধিক অধীনস্থ খণ্ডবাক্য থকা বাক্য। অধীনস্থ অংশ যি, যেতিয়া, যদি, কাৰণে আদি সংযোগেৰে প্ৰধান অংশৰ সৈতে যুক্ত হয়।
- ৰচনাৰ ভূমিকা
- ৰচনাৰ প্ৰথম অনুচ্ছেদ, যিয়ে বিষয়ৰ পৰিচয়, প্ৰসংগ আৰু লেখকৰ দৃষ্টিভংগী সংক্ষেপে দিয়ে। ই পাঠকক মূল আলোচনাৰ দিশ দেখুৱায়।
- অনুচ্ছেদৰ কেন্দ্ৰীয় ভাব
- এটা অনুচ্ছেদত প্ৰকাশ কৰা এটা মূল ধাৰণা; বাকী বাক্যই তাৰ ব্যাখ্যা, উদাহৰণ বা সমৰ্থন দিয়ে। এখন অনুচ্ছেদত বহু কেন্দ্ৰীয় ভাব থাকিলে গাঁথনি দুৰ্বল হয়।
- ৰচনাৰ সামৰণি
- ৰচনাৰ শেষ অনুচ্ছেদ, যিয়ে মূল আলোচনাৰ সিদ্ধান্ত, শিক্ষা বা আশাব্যঞ্জক কথা সংক্ষেপে দিয়ে। ইয়াত নতুন বিষয় আৰম্ভ নকৰি আগৰ ভাবৰ সমাপ্তি ঘটোৱা হয়।
- উদাহৰণৰ কাৰ্য
- ৰচনাত দিয়া নিৰ্দিষ্ট ঘটনা বা অভিজ্ঞতাই মূল দাবিক বিশ্বাসযোগ্য কৰে। উদাহৰণ এটা বা দুটা পৰ্যাপ্ত; মূল ভাবৰ সৈতে পোনপটীয়াকৈ জড়িত হ’ব লাগে।
- বিষয়-শাৰী
- আনুষ্ঠানিক পত্ৰ বা আবেদনত সম্বোধনৰ তলত লিখা চুটি বাক্যাংশ, যিয়ে পত্ৰৰ উদ্দেশ্য স্পষ্ট কৰে। ইয়াৰ পৰা প্ৰাপকে পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিয়েই বিষয়টো বুজি পায়।
- প্ৰেৰকৰ ঠিকনা
- পত্ৰ লিখা ব্যক্তিৰ সম্পূৰ্ণ ঠিকনা, যি পত্ৰৰ আৰম্ভণিতে বা শেষত দিয়া হয়। ইয়াত ঘৰ, পথ, গাঁও বা চহৰ আৰু পিন কোডৰ প্ৰয়োজনীয় অংশ থাকিব।
- সম্বোধন
- পত্ৰত প্ৰাপকক সম্বোধন কৰি ব্যৱহাৰ কৰা শব্দ, যেনে মহোদয়, শ্ৰদ্ধাস্পদ বা প্ৰিয়। সম্বোধন প্ৰাপকৰ বয়স, পদমৰ্যাদা আৰু পত্ৰৰ আনুষ্ঠানিকতা অনুসৰি বাছনি কৰা হয়।
- ইতি
- পত্ৰৰ মূল বক্তব্য শেষ হোৱাৰ পাছত লিখা সমাপ্তি-শব্দ। ইয়াৰ তলত প্ৰেৰকৰ নাম, স্বাক্ষৰ বা পদবি দিয়া হয়; আনুষ্ঠানিক পত্ৰত ইতিৰ ৰূপ নিয়মিত।
- সমাৰ্থক শব্দ
- এটা শব্দৰ সৈতে একে বা প্ৰায় একে অৰ্থ প্ৰকাশ কৰা শব্দ। যেনে অগ্নিৰ সমাৰ্থক অনল, পানীৰ সমাৰ্থক নীৰ; বাক্যত ব্যৱহাৰৰ সময়ত সূক্ষ্ম পাৰ্থক্য চাব লাগে।
- একশব্দত প্ৰকাশ
- এটা বাক্যাংশ বা ভাৱক এটা শব্দৰে প্ৰকাশ কৰা ৰীতি। যেনে যি লোকে সত্য কয় = সত্যবাদী; প্ৰশ্নত দিয়া বাক্যাংশৰ মূল অৰ্থটো ধৰি এক শব্দ বাছনি কৰা হয়।
- বাগধাৰা
- আক্ষৰিক অৰ্থৰ পৰিৱৰ্তে বিশেষ অৰ্থত ব্যৱহৃত শব্দসমষ্টি। যেনে চকুৰ পচাৰত = মুহূৰ্ততে; বাগধাৰাৰ অৰ্থ পাঠ বা প্ৰসংগ অনুসৰি নিৰ্ণয় কৰা হয়।
- উপসৰ্গ
- শব্দৰ আগত যোগ হৈ তাৰ অৰ্থ সলনি বা বিশেষিত কৰা উপাদান, যেনে অনু-, প্ৰ-, অপ-, নিৰ্-। উপসৰ্গ যোগ হ’লে মূল শব্দৰ পৰা নতুন শব্দ গঠন হয়।