পঢ়া গদ্য (Prescribed Prose)
পঢ়া গদ্যত পৰীক্ষাৰ লক্ষ্য
পঢ়া গদ্য অংশই পাঠ্যপুথিৰ নিৰ্দিষ্ট গদ্যৰ বিষয়বস্তু, চৰিত্ৰ, লেখকৰ উদ্দেশ্য, ঘটনাৰ কাৰণ-ফল, শিৰোনামৰ তাৎপৰ্য আৰু ভাষিক ৰীতি বুজিছে নে নাই পৰীক্ষা কৰে। প্ৰতিটো উত্তৰ পাঠৰ ভিতৰৰ প্ৰমাণৰ পৰা আহিব লাগে; পাঠৰ বাহিৰৰ সাধাৰণ ধাৰণা দিলে নম্বৰ কমে।
মূল কৌশল
- প্ৰথমে লেখক/লেখিকা, পাঠৰ শিৰোনাম, আৰু কেন্দ্ৰীয় ভাৱটো মনত ৰখা।
- চৰিত্ৰৰ গুণ লিখোতে এটা বিশেষণ আৰু এটা ঘটনা বা সংলাপ দিয়া; যেনে ‘ধৈৰ্যশীল-সংকটত তেওঁ ...’।
- ‘লেখকৰ উদ্দেশ্য’ প্ৰশ্নত আৰম্ভণি আৰু শেষৰ বাক্যৰ সংকেত মিলাই কোৱা।
- ঘটনাৰ ক্ৰম সোধা প্ৰশ্নত ‘প্ৰথমে, তাৰ পিছত, শেষত’ ব্যৱহাৰ কৰা।
- ‘ব্যাখ্যা কৰা’ বুলিলে পাঠৰ ভাৱ নিজৰ ভাষাত ফাঁটিব পৰাকৈ লিখা; কেৱল ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি নকৰা।
উদাহৰণ
এটা পাঠত দেখুওৱা হৈছে যে চৰিত্ৰই বিপদত সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ে, কিন্তু শেষত নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰে। প্ৰশ্ন: ‘চৰিত্ৰটোৰ দুটা গুণ উল্লেখ কৰা।’ উত্তৰ: ‘সাহসী-বিপদত আগবাঢ়ে; সৎ-নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰে।’ ইয়াত গুণৰ লগত পাঠৰ ঘটনা সংযুক্ত হৈছে, গতিকে মূল্যাংকনৰ ভাষাত উত্তৰটো সম্পূৰ্ণ। যদি কেৱল ‘সাহসী আৰু সৎ’ লিখা হয়, তেন্তে পাঠৰ প্ৰমাণ নাই।
সতৰ্কতা
পাঠৰ নাম বা চৰিত্ৰৰ নাম ভুল লিখা, ঘটনাৰ ক্ৰম ওলোটা কৰা, লেখকৰ কথা আৰু চৰিত্ৰৰ কথা মিলাই দিয়া, আৰু প্ৰশ্নত নোসোধা দীৰ্ঘ আলোচনা কৰা-এইবোৰেই সাধাৰণ ভুল।