ନାଟ୍ୟ ଚରିତ୍ର ବିଶ୍ଳେଷଣରେ ଉଦ୍ଧୃତି ଓ ନାଟ୍ୟକାରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ

ପ୍ରଥମେ ଦାବିଗୁଡ଼ିକୁ ପାଠ୍ୟ ସହ ମିଳାଇବି:

ଦାବି	ସ୍ଥିତି	କାରଣ
ସୁଷମା ଚାପରେ ଅଛନ୍ତି	ସମର୍ଥିତ	ବିପିନଙ୍କ ଧମକ ଓ ମୁଖିଆଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଅଛି
ସେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ	ଅସମର୍ଥିତ	ନାଟ୍ୟରେ ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହା ଛାତ୍ରର କଳ୍ପନା
ନାଟ୍ୟକାର ତାଙ୍କୁ ଦୟାର ପାତ୍ର ଭାବେ ଦେଖାଇଛନ୍ତି	ଅସମର୍ଥିତ	ଚରମରେ ସେ ଚିଠି ପଢ଼ି ନିଜ ଅଧିକାର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଏହା ସକ୍ରିୟତା
ମୁଖିଆ ମୁଖ୍ୟ ଚରିତ୍ର	ଅସମର୍ଥିତ	ସେ କେବଳ ପରାମର୍ଶଦାତା; ଘଟନାକୁ ଆଗେଇ ନେଉନାହାନ୍ତି

ମାର୍କ: ଚରିତ୍ର ୧ (କେବଳ ଚାପରେ ଥିବା ଦୁର୍ବଳତା ଧରିଛି), ପ୍ରମାଣ ୦ (ଗୋଟିଏ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧୃତି ନାହିଁ), ନାଟ୍ୟକାରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ୦ (ଚିତ୍ରଣକୁ ଭୁଲ୍ ବୁଝିଛି)। ମୋଟ ୧/୬। ଯଦି ଛାତ୍ର ଧମକର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସଂଳାପ ଦେଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ପ୍ରମାଣ ୧ ମିଳିଥାନ୍ତା; କିନ୍ତୁ ଚରିତ୍ରର ମୂଳ ଦାବି ଭୁଲ୍ ଥିବାରୁ ଚରିତ୍ର ୧ ରୁ ଅଧିକ ଦେବି ନାହିଁ।

ଏହା ଚରିତ୍ର ତ୍ରୁଟି ନୁହେଁ, କାରଣ ଚରିତ୍ର ବିଶ୍ଳେଷଣରେ ନାଟ୍ୟକାର ଦେଇଥିବା ସୂଚନା ମୁଖ୍ୟ। ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ; ତାହା ନାଟ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଇ ନାହିଁ। ଛାତ୍ର ବୋଧହୁଏ 'ବିଧବା = ଅସହାୟ = ଆତ୍ମହତ୍ୟା' ଭଳି ଏକ ସ୍ଥିର ଚିତ୍ର ଲଗାଇଛି। ମୁଁ ତାକୁ ପଚାରିବି: 'ଏହି ଘଟଣା କେଉଁ ଦୃଶ୍ୟରେ ଘଟେ? କେଉଁ ସଂଳାପ କିମ୍ବା ସ୍ଟେଜ୍ ଡାଇରେକ୍ସନରୁ ତୁମେ ଏହା ଜାଣିଲ?' ଯଦି ସେ ଦର୍ଶାଇ ପାରିବ ନାହିଁ, ତେବେ ତାହା ପାଠ୍ୟ ପ୍ରମାଣ ନୁହେଁ। ଚରିତ୍ରରେ ଭୟ ଅଛି ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିବା କହିବା ପାଇଁ ପ୍ରମାଣ ଦରକାର।

ଶ୍ରେଣୀକୁ ଦୁଇ-ପଦକ୍ଷେପର ଫିଡବ୍ୟାକ୍ ଦେବି: (୧) 'ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାବି ପାଇଁ ପାଠରେ ଏକ ବାକ୍ୟ ଦେଖାଅ।' (୨) 'ଏହା ଚରିତ୍ରର କଥା, ନାଟ୍ୟକାରଙ୍କ ମୂଲ୍ୟାୟନ, ନା ଅନ୍ୟ ଚରିତ୍ରର ମତ-ତାହା ଅଲଗା କର।' ଏହା ସହିତ ଏକ ବାକ୍ୟ-ଢାଞ୍ଚା ଦେବି: 'ସୁଷମା ଯେତେବେଳେ ______ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ନାଟ୍ୟକାର ତାଙ୍କୁ ______ ଭାବେ ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।' ଏହା ୪୦ ଜଣ ଛାତ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ସାଧାରଣ ନିୟମ ଦେବ: ଚରିତ୍ର ଚିତ୍ରଣରେ 'ଦୟାର ପାତ୍ର' ଭଳି ଲେବେଲ୍ ନୁହେଁ, କର୍ମ ଓ ସଂଳାପ ଦେଖାଅ।