ৰচনা আৰু প্ৰয়োগমূলক লিখন: ৰচনা, পত্ৰ, প্ৰতিবেদন, সাৰাংশ
ৰচনা আৰু প্ৰয়োগমূলক লিখনত ৰচনা, পত্ৰ, প্ৰতিবেদন আৰু সাৰাংশৰ গঠন আৰু ভাষা-শুদ্ধতা পৰীক্ষা হয়। প্ৰতিটো ৰূপৰ নিজা বিন্যাস আছে; সেয়ে আগতে বিন্যাস লিখি তাৰ পিছত বিষয়বস্তু ভৰোৱাটো সুবিধাজনক।
ৰচনা
ভূমিকা-মূল অংশ-উপসংহাৰ। প্ৰতিটো অনুচ্ছেদত এটা ধাৰণা; উদাহৰণ, কাৰণ, ফলাফল দিয়া। শিৰোনামৰ লগত বিষয়বস্তু মিলিব লাগে।
পত্ৰ
ব্যক্তিগত পত্ৰত ঠাই, তাৰিখ, সম্বোধন, মূল কথা, শুভেচ্ছা, স্বাক্ষৰ থাকে। আনুষ্ঠানিক পত্ৰত প্ৰাপকৰ পদবি, বিষয় শিৰোনাম, শালীন ভাষা আৰু প্ৰেৰকৰ ঠিকনা দিব।
প্ৰতিবেদন
শিৰোনাম, তাৰিখ আৰু স্থান, ঘটনাৰ ক্ৰম, সাক্ষী/তথ্য, সিদ্ধান্ত বা পৰামৰ্শ-এই ক্ৰমে লিখিব।
সাৰাংশ
মূল পাঠৰ প্ৰধান ভাৱ ৰাখি এক-তৃতীয়াংশৰ ভিতৰত নিজৰ ভাষাত লিখিব; উদাহৰণ আৰু পুনৰাবৃত্তি বাদ দিব।
কৰা-দেখুওৱা উদাহৰণ
এটা অনুচ্ছেদত পুথিভঁৰালৰ উপকাৰিতা, নীৰৱতাৰ নিয়ম, আৰু ছাত্ৰই বই ধাৰলৈ লোৱাৰ পদ্ধতি আছে। সাৰাংশ: ‘পুথিভঁৰালে জ্ঞান বৃদ্ধি কৰে; নীৰৱতা ৰক্ষা কৰি বই ধাৰলৈ ল’ব লাগে।’ যুক্তি: মূল ভাৱ ৰখা হৈছে, কিন্তু পদ্ধতিৰ বিৱৰণ আৰু উদাহৰণ বাদ পৰিছে; সেয়ে সাৰাংশ চমু আৰু কেন্দ্ৰীভূত।
নম্বৰ কটাৰ ফান্দ
পত্ৰত ঠাই বা তাৰিখ নিদিয়া; আনুষ্ঠানিক পত্ৰত ঘৰুৱা ভাষা ব্যৱহাৰ; প্ৰতিবেদনত ঘটনাৰ ক্ৰম ওলোটা; সাৰাংশত মূল পাঠৰ বাক্য হুবহু তুলি দিয়া; শব্দ-সীমা অমান্য কৰা।