SEE Compulsory Nepali study materials
SEE Compulsory Nepali study resources

SEE Compulsory Nepali case studies

SEE Compulsory Nepali · Put your knowledge to work in context.

माध्यमिक शिक्षा परीक्षा (SEE) अन्तर्गतको अनिवार्य नेपाली विषय नेपाल सरकार, राष्ट्रिय परीक्षा बोर्ड (सानोठिमी, भक्तपुर) ले कक्षा १० स्तरमा सञ्चालन गर्ने परीक्षाको अनिवार्य भाषा घटक हो। यसले विद्यार्थीको पठनबोध, व्याकरणीय शुद्धता, लेखन सङ्गठन र साहित्यिक पाठको बुझाइ जाँच्छ। तयारी गर्दा चार क्षेत्र समात्नुहोस्: बोध तथा पठन सीप; भाषिक संरचना तथा व्याकरण; अभिव्यक्ति तथा लेखन; र पाठ्यपुस्तकका साहित्यिक सामग्री। प्रश्नपत्रमा वस्तुगत, छोटो उत्तर तथा लामो उत्तर/निबन्धात्मक प्रश्न पर्ने गरेको छ, तर यस पृष्ठको स्रोतमा विषयगत प्रश्न संख्या, पूर्णाङ्क वा समयावधि खुलाइएको छैन - यी विवरण बोर्डले प्रकाशित गर्ने Assessment Framework for SEE र नमुना प्रश्नपत्रहरूबाट पुष्टि गर्नुहोस्। तयारीको क्रम यस्तो राख्नुहोस्: पहिले पाठ्यक्रम र नमुना प्रश्नपत्र हेरेर ढाँचा बुझ्नुहोस्; त्यसपछि व्याकरणका नियम छोटो नोटमा अभ्यास गर्नुहोस्; पाठ्यपुस्तकका पाठको सङ्क्षेप, पात्र र मूल विषयवस्तु टिप्नुहोस्; अनि हरेक हप्ता समय तोकेर निबन्ध, पत्र र सारांश लेख्ने अभ्यास गर्नुहोस्। लेख्ने गति र शुद्धता बढाउन नमुना प्रश्नपत्र तोकिएको समयभित्रै पूरा हल गर्नुहोस्। बोर्डले वार्षिक कार्यतालिका, परीक्षा समयतालिका, रजिष्ट्रेसन तथा आवेदन फाराम, र नतिजापछिको पुनर्योग/पुनःपरीक्षणसम्बन्धी सूचना आफ्नै वेबसाइटमा प्रकाशित गर्छ; ती नियमित हेर्नुहोस्। यो पृष्ठ स्वतन्त्र अध्ययन सामग्री हो; यसको राष्ट्रिय परीक्षा बोर्डसँग कुनै आधिकारिक सम्बन्ध छैन।. The SEE Compulsory Nepali case studies are 5 cases and about 2,252 words.

1

अनुमानमूलक प्रश्नमा तीन विद्यार्थीका तीन थरी उत्तर

पहिचान: कविताको उत्तर अनुमानमूलक (inferential) हो। प्रश्नले 'आशय' सोधेको छ, त्यसैले शब्दको शाब्दिक अर्थ होइन, 'दोधारे' रूपकलाई अनुच्छेदका फाइदा र जोखिमसँग जोडेर लेखकको मनसाय निकाल्नुपर्थ्यो - कविताले ठ्याक्कै त्यही गरेकी छन्। सीता: उत्तरमा अनुच्छेदकै वाक्य छ, तर आशय निकालिएको छैन। यो पुनरुत्पादन (literal copying) हो; क्रियापद 'आशय के हो' भएकाले यसले पूरा अंक पाउनु हुँदैन। रमेश: 'सामाजिक सञ्जाल नै नचाहिने' भन्ने कुरा अनुच्छेदमा छैन; उसले आफ्नै पूर्वाग्रहबाट निष्कर्ष निकालेको छ (over-generalisation)। यो पठन-सीमा नाघ्ने त्रुटि हो, स्मरणको त्रुटि होइन। कविता: निष्कर्ष सही छ, तर प्रमाण-वाक्य छोटो छ; पूरा अंकका लागि अनुच्छेदको कुन वाक्यले के भन्छ भन्ने जोडाइ देखाउनुपर्थ्यो। निष्कर्ष: तीनै जना फरक सीपमा चुकेका हुन्। शिक्षकले 'कमजोर' भनेर एउटै उपचार दिनुभन्दा तीन फरक उपचार योजना बनाउनुपर्छ।.

482 words, about 2 min
2

भाववाच्यको ढाँचा नै द्विविधा: ३८ पुस्तिकाको अंकन निर्णय

एकरूप अंकन योजना (२ अंक): (क) कर्ता 'बाट/द्वारा' मा परिणत भएको - १ अंक; (ख) क्रियापद भाववाचक ढाँचामा (हिँडिनुपर्छ) - १ अंक। 'मबाट हिँड्नुपर्छ' → (क) मिल्यो, (ख) आंशिक → १ अंक। 'मलाई हिँड्नु पर्छ' → कारक नै नपरिवर्तिएको → ० अंक। 'हिँड्नु हुन्छ' → कर्ता हराएको → ० अंक। मतभेद टुङ्ग्याउने: दुवै शिक्षकले १० वटा पुस्तिका सँगै जाँच्ने (moderation), तीन नमुना उत्तरमा सहमति जनाउने, त्यसपछि बाँकी जाँच्ने; २ अंकभन्दा बढी फरक परे तेस्रो पाठक। अंकन योजना र सहमतिको टिप्पणी उत्तरपुस्तिका जाँच्ने कागजमा राख्नुपर्छ, ताकि पछि अंक सुधारको माग आउँदा आधार देखाउन सकियोस्।.

458 words, about 2 min
3

८ अंकको अनुच्छेदमा दुई परीक्षक, ५ अंकको फरक

चरण १ (१० मिनेट): तीन आयामका लागि 'एङ्कर' उत्तर छान्ने - उच्च, मध्य र न्यून गरी तीनवटा पुस्तिका, र दुवैले स्वतन्त्र रूपमा अंक दिने। चरण २ (१० मिनेट): तीनैमा फरक भए स्कोरिङ नोट (कुन आयाममा के हेरिने) स्पष्ट पार्ने। जस्तै: 'संरचनामा अनुच्छेदबीचको सङ्क्रमण-वाक्य हेरिने।' चरण ३ (२० मिनेट): बाँकी ९ पुस्तिका सहमत भएको नोटका आधारमा जाँच्ने; दुई अंकभन्दा बढी फरक परे तेस्रो पाठक। अभिलेख: नतिजा पत्रमा 'moderated' उल्लेख गर्ने र फरक परेका पुस्तिकाको नयाँ अंक कारणसहित राख्ने। यसो गर्दा भोलिको नतिजा र अभिभावक बैठकमा आउने प्रश्नको जवाफ दिने आधार बन्छ र अर्को पटकका लागि आयामगत रुब्रिक तयार हुन्छ।.

417 words, about 2 min
4

खण्डकाव्यको ५ अंकको उत्तर: घटना, भावना र सन्देशको फरक

448 words, about 2 min
5

७५ अंकको प्रश्नपत्र: ०.८५ र ०.३५ को बीचको निर्णय

सिद्धार्थ माध्यमिक विद्यालय, नेपालगन्जमा कक्षा १० को नेपाली विषयको ७५ अंकको नमुना प्रश्नपत्र बन्दै छ। विद्यालयको ढाँचामा व्याकरण १५ अंकको हुनुपर्ने, जसमा ५ अंक वस्तुगत र १० अंक लघु उत्तर। तयार भएको मस्यौदामा १५ वटै अंक वस्तुगत छन् र ९ प्रश्न 'ठिक/बेठिक' तथा 'खाली ठाउँ भर' ढाँचाका छन्। गत वर्षको विश्लेषणमा ती ९ प्रश्नको facility ०.८५ थियो भने 'वाक्य परिवर्तन' र 'उखानको प्रयोग' का प्रश्नमा ०.३५। शिक्षकसँग २ दिन मात्र छ, प्रश्नपत्र छाप्ने मिति तोकिएको छ, र प्रधानाध्यापकले 'गत वर्षकै ढाँचा दोहोर्याऊ' भन्नुभएको छ। कक्षामा ५२ विद्यार्थी छन्, जसमा ११ जनाले नेपाली माध्यम र ४१ ले अंग्रेजी माध्यमबाट अघिल्लो कक्षा पढेका हुन्। गत वर्ष व्याकरणको औसत ११.२/१५ थियो तर त्यो सजिला वस्तुगत प्रश्नकै कारण आएको थियो।. facility ०.३५ भएको सीप पनि परीक्षामा राख्नुको औचित्य के हो?

447 words, about 2 min